ByrdBerger

"Laos is more" 3

2012-02-01T01:06:00.000-08:00

ตะลอนลาว

ภาคสาม ตอน "Laos is more" 3

"intro"

ตื่นมาประมาณห้าทุ่มหรือเที่ยงคืนนี่แหละ รถจอดไม่แน่ใจว่าที่ไหน แต่ก็ลงจากรถมายึดเส้นยึดสาย (นั่งเมื่อยขามาก) แบตของไอพอตนี่หมดไปตั้งแต่ยังไม่ถึงไหนเลยมั่ง เสื่อมได้อีก ของเพื่อนยังแบตยังไม่ถึงครั่งเลย….รถทัวน์ครั้งนี้ไม่เหมือนกับที่นั่งๆ มา เพราะทางรถไม่มีบัตรให้กินข้าวได้ เพราะฉนั้นเมื่อถ้าหิวไปซื้อข้าวก็จ่ายเองปกติ ก็ลงมาได้เอาห้องน้ำล้างหน้าล้างตาสักพักก็ขึ้นรถ…แล้วหลังจากนั้นรถก็ขับไปยาวเลย

ตื่น(อีกที)มาก็ถึงหนองคายแหละประมาณ 8 โมง รถมาจอดร้านอาหารร้านหนึ่ง(จอดเพื่อ???) ร้านอาหารก็ติดริมโขง แต่ไม่เห็นวิวอะไรมากเพราะหมอกลงแล้วฝั่งนู่นก็ไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้นิดหน่อยกับถนนลูกรังปกติ พอจอดเสร็จลงมาทางพนักงานก็ขอ Passport ไปตรวจแล้วให้กรอกเอกสาร แล้วที่ร้านก็มีกาแฟ ไมโล ขนมปังให้กิน…..ซื้อน่ะ อ้อ!! จอดเพื่ออะไรรู้แหละ…จริงๆ ไอ้เอกสารไปกรอกที่ด่านก็ได้แต่มาจอดที่ร้านเพราะจะได้ขายของไปด้วย การตลาดดีเยี่ยม พอกรอกเอกสารเสร็จก็ไปขึ้นรถแล้วเดินทางไปด่านครั่งชั่วโมงก็ถึง ก็ลงจากรถเข้าแถวลงมาเขียนเอกสารอีกใบอยู่ดี…..ดีที่ไม่เสียค่าไมโลร้านเอ็ง(ฮา) ก็เข้าแถวตรวจ Passport ข้ามฝั่งไปก็เปลี่ยนรถเป็นคันเล็กหน่อย เพราะคันที่นั่งมาไม่ได้ข้ามฝั่ง ไอ้คนที่เอ้อระเหย(ส่วนมากฝรั่ง)ขึ้นรถช้าก็เลยต้องยืนไปตามระเบียบอนาจแท้ มาถึงตอนนี้ตอนที่บอกว่ามีไปกัน 9 คน คนที่มาทีหลัง ยังนึกอยู่คงเดี่ยวๆ ไม่มีคู่แหงต้องหาทางคุยเป็นกลุ่มจะได้ไม่นอยกัน ปรากฎว่า…คนที่โดดเดี่ยวเนี่ยคือกรู….กรูนี่แหละที่นั่งเขียนบันทึกเรื่องของลาวเนี่ยแหละ ตึงโป๊ะกันเลยทีเดียวเชียว

ระหว่างนั่งอยู่ที่รถรอคนครบอยู่ที่ด่านตรวจลาว เหลือบไปมองที่ต่างๆ ไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมมากมาย ด้านซ้ายมือเราเป็น DUTY FREE ซึ่งตอนนั้นได้ขี่มอ’ไซค์มาเพื่อซื้อเบียร์ซื้อเหล้า ด้านขวาเป็นที่จอดรถจัก(ที่จอดมอ’ไซค์) ที่เอารถมาจอด…โอ๊ย เพิ่งถึงด่านตรวจก็กำเริบแล้ว อากาศเหมือนบ้านเราไม่มีแดดก็หนาวอยู่หรอก แต่พอมีแดดก็ร้อนปกติ ตอนนี้ก็รอรถออกเพื่อไปลงที่ท่ารถเวียงจันทร์หลังตลาดเช้า เพื่อไปซื้อ”ตั๋ว”ไปหลวงพระบาง แต่ก่อนที่ไปซื้อก็ได้รู้ว่าท่ารถที่นี่เป็นท่ารถของสายใต้ เราต้องไปซื้อที่ท่ารถสายเหนือซึ่งตรงนั้นจะพูดในบทต่อๆ ไป รถออกจากด่าน….ขับเร็วมากๆ บีบแตรตลอด เพื่อนๆ ถามว่าขับเร็วแบบนี้หมดเลยหรอ ไอ้เราก็บอกไปว่าไม่อ่ะมึง มีคนนี้แหละเร็วเกิ๊นนนนนน ระหว่างทางก็หนีไม่พ้น นึกนู่นนึกนี่ ปิ๊วตัวเองไปตลอดเวลา(เอาเข้าไป) ก่อนที่ถึงท่ารถ รถได้ขับผ่านมาแถววงเวียนน้ำพุเลยบอกให้เพื่อนลงนี่กันเพราะใกล้โรงแรมแล้ววางของก่อนแล้วเช่ามอ’ไซค์ไปซื้อตั๋วก็ได้ เมื่อเห็นตามนั้นก็ลงที่วงเวียนน้ำพุ……วงเวียนน้ำพุตอนนี้ปิดปรับปรุงเลยไม่เห็นอะไรเลย อ้อ!! ลืมบอกไปอีกอย่าง ที่ลงเพราะอยู่ใกล้โรงแรม ถ้าได้อ่านภาคหนึ่งจะรู้ว่าโรงแรมที่เคยไปพักครั้งนั้นก็อยู่ใกล้วงเวียนน้ำพุ..ใช่แล้นน โรงแรมที่วันนี้จะนอนกันคือ โรงแรม new laos paris นี่แหละ เป็นโรงแรมที่มาพักกับก้อยตอนมาครั้งแรก!!!!!!

แหม๋ จะเอาให้ตายกันเลยใช่ไหมเนี่ย………

CHARITY-SHIRT

2012-01-30T05:46:00.001-08:00

กดรูป (จะเป็นรูปใหญ่) เผื่อดูรายละเอียด

"Laos is more" 2

2012-01-30T05:40:00.000-08:00

ตะลอนลาว

ภาคสาม ตอน "Laos is more" 2

"แค่เริ่มก็เซ็งแล้ว"

ก่อนขึ้นบนรถทัวร์....หลังจากที่เพื่อนๆ มากันแล้วก็ลงไปรอแถวๆ หน้าร้านSwensens เพื่อรอคนของรถทัวน์มารับไปขึ้นรถ ไอ้ตอนแรกก็คิดว่าขึ้นๆ แถวบางลำพู ที่ไหนได้พอพนักงานรถทัวน์มารับก็พาไปเดินขึ้นที่หน้ากองสลาก - - “ ซึ่งระหว่างเดิน พี่เค้าก็พาลัดเข้าซอยนู่นออกซอยนั้นไปเรื่อย และนั้นก็ถือว่าเป็นค้นพบร้านเหล้าเจ๋งๆ ในซอยเหมือนกันน่ะเนี่ย ไม่คิดว่าจะมีร้านน่านั่งอยู่ในตรอก(เล็กมาก) ปกติ จะอยู่ตามถนนข้าวสารไม่เคยจะเข้าไปที่ลึกลับแบบนั้น เพราะพอเดินไปสักพักก็มาอยู่ข้างๆ กองสลากแล้วซึ่งก็ซื้อตั๋วที่นั่นเลย แต่ทางพวกเราได้จองไปเรียบร้อยจะมีก็แต่เพื่อนคนหนึ่งที่ยังไม่ได้ซื้อเพราะมาตัดสินใจจะไปด้วยในนาทีสุดท้ายพอดี..พอไปถึงรถเซ็งอย่างแรกคือที่นั่งเป็นแบบใครมาก่อนได้ก่อน (แล้วก็ไม่บอกให้เราไปรอที่รถเลยว่ะ) ก็ทั้ง 9 ชิวิตก็กระจัดกระจายนั่งตามสะดวกเลย เซ็งอย่างที่สองคือที่นั่งเล็กไปหน่อยไม่ใช่ที่นั่งรถทัวน์แบบ vip (อาจเป็นเพราะเราอ้วนหรือเปล่าว่ะเนี่ย) บนรถมีแต่คนต่างชาติเพียบ แต่ที่ผมนั่งข้างๆ เป็นคนไทยก็อายุพอๆ กับผมนี่แหละ(เป็นผู้ชาย...นี่คือเซ็งอย่างที่สาม 555) เวลาคร่าวๆ จากข้าวสารไปถึงเวียร์จันทร์ประมาณ 14 ชั่วโมง!!!!!!! นั่งไปข้างเลย ซึ่งราคาตั๋วในเที่ยวนี้ก็หนึ่งพันถ้วนพอดี 14 ชั่วโมง ก็รถออกหนึ่งทุ่มก็ถึงประมาณเก้าโมง สาหัญใช้ได้..

ระหว่างอยู่ในรถซึ่งนั่งแยกกันแล้วนั้นเพื่อนที่ดีที่สุดคือเพลงเนี่ยแหละไอพอตคือสิ่งแรกที่นึกถึง หลังจากที่ไฟบนรถเริ่มปิดระหว่างที่รถวิ่ง ระหว่างที่เพลงในไอพอตกำลังทำงาน ระหว่างที่ฝรั่งหัวดำหรือคนไทยหัวทองกำลังหลับใหล ความทรงจำจากทั้งสองครั้งที่ไปลาวกับก้อยก็ผุดขึ้นมาสะท้อนกับกระจกพร้อมกับไฟข้างทาง.......น้ำตามันไหลออกมาเองเมื่อไรไม่รู้

Byrdpographic Style

2012-01-26T00:30:00.000-08:00

ช่วงนี้รู้สึกชอบเขียนภาษาอังกฤษแบบตัวเขียนมากๆ เพลินดี..แล้วเคยเห็นงาน TYPO รุ่นใหญ่ๆ ที่วาดเป็นลายเสื้อบ้างลายหน้าตาบ้าง เลยลองเขียนไปเรื่อยๆ แล้วลองมาใส่รูปตัวเองดู (วาดผอมกว่าตัวจริงไปหน่อยน่ะ 555) คล้ายๆ เหมือนกันน่ะ ว่าแต่จะมีใครอ่านออกไหมเนี่ยว่าลายเสื้อเขียนว่าอะไรบ้าง????

"Laos is more" 1

2012-01-25T19:25:00.000-08:00

ตะลอนลาว

ภาคสาม ตอน "Laos is more" 1

"คำนำ..เดินทางตาม"

คำเตือน :

สำหรับคนที่ยังไม่เคยอ่านภาคหนึ่ง ตอน "เวียงจันทร์กันเอง" แนะนำว่าให้ย้อนกับไปอ่านได้ในบทเก่าๆ หรือตามลิงค์นี้ได้เลย http://byrdberger.blogspot.com/2009/07/laos-town-story.html (ตอนแรก) แต่ถ้าไม่อยากอ่านจริงๆ ก็ไม่เป็นไร ผมขอโทษทีล่ะกันที่ดื้อจะให้คุณอ่านให้ได้(ฮา) แต่ต่อให้ไม่ได้อ่านมาก่อนยังไงมาอ่านภาคสามนี้เลยก็เข้าใจได้ปกติ แต่สาระสำหรับการแนะนำลาวจะอยู่ที่ภาคแรกซะหมดน่ะ :D

และสำหรับใครที่อ่านภาคหนึ่งมาแล้ว..และกำลังหาอ่านภาคสอง ตอน "เวียงจันทร์กันอีกที" อยู่ ก็ไม่ต้องเสียเวลาน่ะ เพราะมันไม่มี...อืมมันไม่มีจริงๆ......

อ่ะแฮ่ม!! หลังจากกลับมาแล้วผมก็ไม่ได้รีบเขียนบล๊อกเลย เพราะตั้งใจจะเขียนเรื่องอื่นๆ ก่อนที่จะเขียนเกี่ยวกับการเดินทางครั้งนี้ เพราะรู้สึกว่าการที่หยุดเขียนแล้วเขียนเรื่อยๆ คือการได้คิด ทบทวนเรื่องต่างๆ ให้เข้าที่ และจะบอกเรื่องที่สำคัญที่สุดคือรูปจากการไปเที่ยวลาวครั้งนี้ในกล้องผมมี จำนวน 1 รูปถ้วน (เป็นรูปผมถ่ายกับพระธาตุหลวง) ไม่มีรูปวิวหรืออะไรทั้งสิ้น มีคนบอกว่า "รูปบางรูปสามารถแทนคำล้านคำ" ถ้าแบบนั้นผมคงเขียนจนมือหงิกตายไปก่อนก็ได้

วันนี้วันที่ 30/12/2011

หยุดมาได้วันนี้ก็วันที่สองแหละ ทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยๆ มารู้สึกตัวอีกทีก็มานั่งอยู่ที่ร้าน Swensens ที่ข้าวสาร...มานั่งทำอะไร ก็มานั่งรอเพื่อนๆ เตรียมเดินทางไปลาว (ครั้งที่ 3 ในชีวิต) ครั้งนี้ต่างจากสองครั้งที่แล้ว ต่างที่ครั้งนี้เดินทางไปกับ "เพื่อน" ใช่แล้ว!!! ไปกับเพื่อนแถมเยอะอีกต่างหาก 9 คน สำหรับทริปปีใหม่ครั้งนี้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทริปนี้จะไปกัน 3-4 คน ตื่นเต้นเหมือนกัน ตื่นเต้นกับการเดินทางและตื่นเต้นกับจำนวนคน และที่สำคัญ ตื่นเต้นกับคนที่จะไปด้วยกัน เพราะอีก 5 คนเป็นคนที่ไม่เคยเจอกันมากก่อนแม้กระทั่งพูดคุยด้วยซ้ำไป แต่เอาเข้าจริงๆ ก็ไม่แปลกเท่าไร เพราะนอกจาก 5 คนที่ไม่รู้จัก อีก 3 คนที่เหลือนี่ก็เป็นความสัมพันธ์ที่ผมรู้จักแบบเพื่อนของเพื่อนอีกทีแทบทั้งนั้น แต่ก็เป็นคนที่ค่อนข้างสนิทสนมกันมาก่อน จนทำให้เรื่อง lifestyle ต่างๆ ไม่มีปัญหาอะไร

แจกแจงทริปนี้คร่าวๆ เป็นแบบนี้ ออกเดินทางวันนี้(30) (เย้ๆๆๆๆ) แล้วก็กลับวันที่ 4 ประมาณ 6 วัน โดยที่เดินทางไปโดยรถทัวร์ที่ข้าวสารไปลงเวียงจันทร์ ทีแรกจะเดินทางโดยรถไฟเหมือนกับครั้งแรก แต่ถ้าเดินทางโดยรถไฟจะหลายต่อและเสียเวลาไปกับความรวดเร็วสุดสุดของรถไฟบ้านเรา แต่รถทัวร์นี่ถึงที่หมายเลยโดยที่ลงไปตรวจ passport ที่ชายแดนก็จบแล้ว....ณ ตอนที่เขียนเรื่องลาวอยู่นี่ เพื่อนๆ ก็เริ่มทยอยมากันแล้ว และก็เริ่มหาอะไรกินกันรองท้องไว้ เพราะรถออกตอน 1 ทุ่ม รถวิ่งยาวๆ เลยหาไรกินให้เรียบร้อยไปเลย โดยที่ผมก็นั่งกินโจ๊กไปเรียบร้อยแล้วเพราะมาถึงคนแรกเลย --" ไม่อยากกินเยอะ เด๋วปวดท้องขี้แตกจะเซ็งเพราะห้องน้ำรถทัวร์นี่...ยกไว้ในฐานที่เข้าใจล่ะกัน

ยังไงซะเที่ยวปีใหม่ครั้งนี้ ก็ตั้งใจมาเขียนอะไรเก็บเอาไว้ซะหน่อย เพราะอยากจะระลึงถึงเรื่องเก่าๆ ความทรงจำเก่าๆ ที่ดีที่สุดช่วงหนึ่งในชีวิต เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ จะดูเหมือนการเพ้อ แล้วก็โม้แตกกับบรรยากาศเก่าๆ แบบนี้ถ้าในสมัยเรียนที่คนโบราณเค้าว่ากันก็คงเรียกว่า "นิราศ" ล่ะมั่ง การพรรณนาถึงการเดินทางที่ลำบากและการพรรณนาร่ำร้องถึงคนที่รักคนที่คิดถึง แต่ผมคงจะไม่เขียนเป็นกลอนหรอกน่ะฮะ เพราะแค่เขียนธรรมดาก็ผิดเยอะมากๆ แล้ว(ฮา) เอาเป็นว่าครั้งนี้..ลาวครั้งนี้คงมีอะไรมากกว่าที่คิดอยู่แล้วแหละ

ชื่อของเรื่องลาวครั้งนี้คงเป็นอะไรไม่ได้นอกจากคำว่า "Laos is more" ลาว...มากกว่านั้น

B-Y-R-D

2012-01-23T22:37:00.000-08:00

เรื่องจิ้ง(จก)ผ่านคอม

2012-01-23T20:11:00.000-08:00

เพื่ออรรถรสในการเล่าเรื่องและการอ่านสำหรับบทความนี้ จึงขอมีคำไม่สุภาพ หยาบคายบางชนิด....เด็กที่มีสมองต่ำกว่าที่จะแยกแยะได้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดีเป็นก็แนะนำว่าปิดคอมแล้วไปซื้อมอไซค์มาแข่งกับเพื่อนๆ น่ะ

สัตว์ที่เกลียดที่ขยะแขยงของผมคือจิ้งจก ตุ๊กแกก็เหมือนกัน(ขนาดแค่เขียนแล้วนึกภาพเม่งก็ขนลุกแล้ว) ตุ๊กแกที่ยังไม่กลัวเท่าจิ้งจกน่ะ แต่ทั้งสองอย่างนี่ก็สามารถทำให้ผมร้องไห้ได้ถ้ามีคนมาแกล้งแน่ๆ (เหมือนตอนโหน่ง ชะชะช่า โดนแกล้งในชิงร้อยชิงล้าน) เจอแมลงสาบนี่เฉยๆ มากน่ะเหยียบคาตีนก็ทำมาแล้ว ชิวมาก แต่เหมือนที่โบราณจะเคยบอกไว้ ยิ่งเกลียดอะไร เม่งก็ยิ่งเจอ

ทำไมถึงกลัวจิ้งจกทั้งๆ ที่เทียบสเกลกับตัวเองแล้วคนล่ะเรื่องเลย........ย้อนกลับไปตอนเด็กๆ นู่นสมัยที่อยู่บ้านญาติที่ต่างจังหวัด ซึ่งในแต่วันก็จะตลอนไปเรื่อย เล่นจนกว่าพระอาทิตย์จะตกดินนั้นแหละ จำได้แม่นว่าวันนั้นเป็นช่วงเย็นๆ หลังจากวิ่งเล่นมาทั้งวัน ด้วยความที่หิวน้ำมาก แล้วก็รีบเดินไปหลังบ้านไปโต๊ะกินข้าวก็ไปหยิบขวดน้ำ (อธิบายก่อนว่าขวดน้ำต่างจังหวัดตอนนั้นจะเป็นกระบอกทรงกลม เวลาเปิดฝาจะต้องหมุน) ด้วยที่เม่งหิวน้ำมาก โหยสุดสุดก็หยิบขวดน้ำจากกองขวดน้ำเยอะๆ ที่บ้านกรองเอาไว้เตรียมใส่ตู้เย็น มาเปิดฝาแล้วยกดื่มเลย อึกใหญ่ๆ ให้เม่งชื่นใจกันไปเลย...............แต่แทนที่จะได้ชื่นใจเสือกเป็นทุกข์ใจทันทีเพราะเมื่อตอนยกดื่มกินซัดโฮกเข้าไป แต่พอลืมตาขึ้น ไอ้เหี้ยยยยยย จิ้งจกเม่งเกราะที่ฝาขวดที่เรากำลังกินอยู่ (ซึ่งตอนที่เห็นมันยังอยู่ที่ขวด) ตาเราเห็นเลยน่ะว่าตามันก็มองเราอยู่ ตอนนั้นช่วงเวลาที่เห็นมันทั้งๆ ที่มันไม่กี่วินาทีหรอก แต่รู้สึกเม่งยาวนานมากๆๆๆๆๆ เหมือนเวลาเม่งแทบจะหยุดนิ่งเลย ชั่วแวบเดียวหลังจากสติมาปุปไอ้เหี้ยนั่น(ต้องเรียกไอ้จิ้งจก) เม่งก็หนี....หนีไปไหนไปยังไง เม่งก็หนีวิ่งไต่มาที่ปากขวดซึ่งปากกูเนี่ยยังคาขวดอยู่เลย !!!!!!!! วิ่งมาไต่ริมฝีปากขึ้นจมูกขึ้นหน้าผาก ตอนนั้นผมเม่งร้องตุ๊ดแตกมากอ่ะเขวี้ยงขวดน้ำปัดผมปัดตัวกลัวมันจะไต่ลงไปข้างหลังเข้าเสื้อมากๆ จนตอนนั้นจำได้เลยว่าแทบจะไม่ได้กินน้ำข้างนอกอีกเลย กินในตู้เย็นและรินแก้วตลอด

นับตั้งแต่นั้นมาก็เป็นเด็กมีปัญหากับจิ้งจกมาโดยตลอด ใครมาแกล้งนี่กูด่าเสียหมด เวลาผ่านไปเร็วเหมือนจิ้งจกมาร้องทัก...โตขึ้นเป็นหนุ่มหัวนมแตกพานประมาณมอหนึ่งหรือมอสองนี่แหละ เห็นจะได้ ซึ่งเวลานั้นหน้าที่ก่อนจะไปเล่นหรือไปจีบหญิงที่ไหนก็แล้วแต่เมื่อกลับบ้านแล้วก่อนออกจะต้อง “หุงข้าวให้เรียบร้อย” หน้าที่ประจำหลักๆ คือหุงข้าว แล้วเย็นวันนั้นด้วยความกระหายอยากไปเล่นเกมมากๆ จึงพอมาถึงบ้านเอากระเป๋าวางเปลี่ยนเสื้อวิ่งไปเอาหม้อข้าวตักข้าวซาวข้าวแล้วเปิดหม้อข้าวใส่หม้อข้าวเสียบปลั๊กแล้วกดหุง.......”แป๊ะ” เสียงหม้อข้าวดีด “อ้าวทำไมเม่งดีดว่ะ เหี้ยหม้อเป็นไรเนี่ยกูรีบน่ะมึง” ก็เลยเปิดหม้อข้าวมาดู..ก็ไม่มีไรนี่หว่าปิดหม้อข้าว กดอีกที “แป๊ะ” เสียงดีดดังขึ้นอีก เหี้ยไรว่ะเนี่ยยยยยยยยยย ก็เปิดหม้อข้าวแล้วปิดใหม่แล้วกดอีกที โอเคครั้งที่สามได้ปกติไม่มีอะไร ก็ไปนั่งเล่นเกม เวลาผ่านไปประมาณสักพักก็มีเสียง “โป๊ะ”มาทีนึงแล้วก็ได้กลิ่นไรไหม้ๆ ว่ะ ก็เดินไปที่หม้อข้าวไม่มีไรเกิดขึ้น แล้วข้าวก็ดีดข้าวสุกพอดีเลยเปิดหม้อข้าวเผื่อเอาทัพพีมาคลุกให้ข้าวมันระอุไม่แฉะ พอยกหม้อหุงข้าวมาเท่านั้นแหละ เหยดเข้!!!!!!!! จิ้งจกเม่งอยู่ในหม้อหุงข้าวแล้วหม้อที่ใส่ข้าวไปทับมันติดกับที่ให้ความร้อนกลายเป็นเผาเม่งทั้งเป็น......สรุปวันนั้นรอแม่เพื่อให้แม่เอาจิ้งจกออกแล้วก็โดนด่าในที่สุด ซึ่งตอนแกะจิ้งจกออกเม่งเป็นรอยไหม้รูปมันเหมือนเวลาเกิดอุบัติเหตุแล้วตำรวจเอาชอร์กมาเขียนอย่างนั้นแหละ

เรื่องหม้อข้าวนั้นประมาณมอต้น แต่เรื่องนี้เกิดตอนมอปลาย(ยังมีอีกๆ อย่าเพิ่งทำหน้ายี้) ตอนนั้นกำลังจะอาบน้ำซึ่งก็เดินไปห้องน้ำแล้วก็ปิดประตู...อ้าวทำไมปิดประตูไม่ได้ว่ะ เป็นเหี้ยไรอีกเนี่ย ก็เลยพยายามกะรแทกปิดเพื่อล๊อคกลอน ครั้งที่สองกระแทกอีกอ้าวไอ้ห่าไม่ได้ เหลืออดก็เลยดึงประตูแรงๆ จนล๊อคได้สำเร็จ ก็อาบน้ำอาบท่าสบายตัว...แต่เสือกไม่สบายใจตรงที่ว่าพอเปิดประตูจังหวะแหงนไปเห็นพานพับของประตูห้องน้ำเสือกมีจิ้งจกตายอยู่ตัวแบนๆ ที่มันตายเพราะโดนทับนี่แหละ เพราะปิดประตูไงแล้วจังหวะเม่งอยู่ระหวังประตูกับขอบบานพับพอดี เหยดดดดดดดดดดด ทำซะขนลุกแบบสุดสุด สุดท้ายก็หนีไม่พ้นแม่ที่มาหยิบจิ้งจกออกจากประตูไปทิ้งในขยะ โอ้วแม่กูแกร่งมากๆ ......เรื่องก็ดูเหมือนจะจบแค่นี้ แต่เมื่อเร็วๆ นี้ตอนอยู่ออฟฟิค หลังฝนตกก็เดินทางที่ระเบียงริมทางเดินได้เปิดกระจกเลื่อนออกให้ลมเข้ามา สังเกตว่าตรงรางเลื่อนมันมีอะไรกระดิกๆ ทีแรกคิดว่าหนอนแล้วดันไปเลื่อนกระจกจนหนอนขาดสองท่อน.....ไม่ต้องทายหรอกฮะ เม่งเป็นหางจิ้งจกนี่แหละ ดิ้นพล่านเลย ยังไม่ทันที่กูจะร้องแหกปากตาก็ไปเห็นลำตัวที่มันกำลังกระเสือกกระสนอยู่ครึ่งตัว แม่..จ้าวววววว นี่เพราะกูใช่ไหมเนี่ยกูเลื่อนกระจกจนทำให้ตัวเม่งขาดเนี่ย ทำไรไม่ถูกจริงๆ ตอนนั้นได้แต่ร้องเรียกให้คนมาดูแล้วก็กลับไปนั่งกำลังงานแบบดีไซน์ไปบ่นไปจริงๆ

บทความอันนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าวันนั้นกูไม่ไปเลื่อนกระจกเนี่ย แต่พอเจอแบบนี้เลยขอบ่นหน่อยเหอะ สัตว์อะไรยิ่งเกลียดเม่งยิ่งเจอ เจอแบบนี้เจองู เจอเสือให้มันฉกกัด หรือขย้ำตายไปเลยดีกว่า ขอจบแบบห้วนๆ แบบนี้แหละน่ะ พิมพ์ไปคิดไปเม่งขนลุกว่ะ

เมื่อรู้สึกว่ารัก

2012-01-23T02:17:00.000-08:00

MON 23/01/2012

หาสุขใส่ตัว

2012-01-19T20:33:00.000-08:00

เมื่อช่วงสิ้นปี (2554) นึกเบื่อๆ เซ็งๆ อยากได้เสื้อใหม่มาใส่สักตัว แต่เนื่องจากเริ่มลงพุง(มานมนาน) จนหาไซส์ใส่ที่ลายสวยๆ ถูกใจไม่ได้สักทีเลยได้นั่งทำลายเองซะเลย....

ส่วนตัวเป็นคนที่ลายเสื้อที่แบบว่าเรียบๆ ง่ายๆ ยิ่งเฉพาะถ้าเป็นพวกลาย typo จะกริ๊ดมากๆ เลยมานั่งนึกว่าจะทำลายอะไรดี ซึ่งก่อนหน้านี้เลยทำเสื้อลาย "พอเพียง" ไปแล้ว โดยที่เอาตัวอักษรภาษาอังกฤษมาดักแปลงเป็นภาษาไทย เช่น ตัว พ. ก็เอาตัว W มาแทน นึกไปนึกมาเลยเอาคำว่าพอเพียงอีกดีกว่าเพราะรู้สึกดีกับความหมาย..มันเรียบง่ายดี เหมาะกับลาย แต่ทีนี้เลยทำเป็นเป็นภาษาคาราโอเกะแทนเป็นคำว่า "porpiang" โดยที่ font จะเป็น font เฮลเวติกา (Helvetica) เพราะส่วนชอบมากกับ font นี้ แล้วพอดีในวันที่ไปทำจังหวะมีเพื่อนไปด้วย แล้วพอเห็นลายก็ชอบเลยอยากได้บ้าง แต่เพื่อไม่ให้เหมือนกันเท่าไร เลยของเป็นสกีนข้างล่าง ซึ่งของผมจะสกีนข้างบน บนอกโดยที่สองแบบนั้นจะเอียงไปทางซ้ายนิดๆ......ดีใจมากๆ ที่มีคนชอบลายเหมือนเรา

หลังจากเว้นไปเกือบๆ อาทิตย์ถึงวันมารับเสื้อ..สวยกว่าที่คิดไว้มาก ทั้งขนาด font แล้วสีขาวที่ตัดกับสีดำของเสื้อมันเป๊ะมาก อดปลื้มไม่ได้ พอเพื่อนเห็นก็กริ๊ดเหมือนกัน ชอบมากแถมบอกอีกว่าถ้าอแกแบบไรมาอีก จะได้เอาไปทำเสื้อด้วย ^^ โอ้ววววววว ทำเสื้อลายที่ชอบแล้วใส่เองนี่มันมีความสุขมากๆ เลยน่ะ แต่ทำแล้วมีคนชอบนี่มัน...โ ค ต ร จะมีความสุขหลายเท่าตัวเลย

ปล.รูปนี้เป็นรูปของเพื่อนที่สกีนข้างล่าง (ขอบคุณสำหรับรูปถ่ายมากอุ้ย)

REAL LOVE - เลิพเรียลเรียล

2012-01-15T20:59:00.000-08:00

miss u

2012-01-12T02:33:00.000-08:00

ams

2012-01-11T23:08:00.000-08:00

เป็นการระบาย(ปัญญา)อ่อนๆ

2012-01-09T01:19:00.000-08:00

YOUR TURN !!!

2012-01-05T02:36:00.001-08:00

อะแฮ่ม...วันนี้มีเรื่องยิ้มๆ ที่อยากจะให้เจอเข้ากับตัวบ้างจริงๆ

เรื่องมีอยู่ว่าช่วงประมาณสามปีที่ผ่านมาเพื่อนผมก็ได้เลิกรากับแฟนโดยที่สาเหตุคือ..."ไม่มี"!!!! แต่หลังจากพูดคุยจับใจความคร่าวๆ แล้วอารมณ์ประมาณว่าเพื่อนผมเป็นคนที่เร็วในการใช้ชีวิต ส่วนอีกฝ่ายก็เป็นคนที่นิ่งๆ เรื่อยๆ กับเฉือยๆ ยังไงก็ได้ เลยทำให้รู้สึกไม่พอดีกันฝ่ายเพื่อนผมเลยเลิกกันไปอย่างเงียบๆ โดยที่แฟนเพื่อนก็ไม่ว่าอะไรเพราะต่างคนต่างรู้เหตุผมซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี แต่ช่วงเวลาที่เลิกกันสองคนนี้ก็ยังคุยปกติเพหมือนเดิมทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว..โดยที่เรื่องส่วนตัวก็น้อยลงตามระยะความห่างไกลกันตามสถานะ เวลาผ่านไป แต่ล่ะคนมีโอกาสใช้ชีวิตไปตามเส้นทางปติ อีกคนเรียนต่อ อีกคนทำงาน ตามอัธยาศัยกันไป แล้วช่วงเวลานั้นต่างคนก็ต่างมีคนรักใหม่ที่ต้องเรียนรู้กันใหม่เพิ่มมากขึ้นผ่านไปสองปี....ไวเหมือนโกหกหลอกแฟน

เพื่อนผมก็เลิกแฟน(ใหม่) ได้ไม่กี่วัน แฟนเก่าเพื่อนก็เลิกกับแฟน(ใหม่) (อย่าเพิ่งงงน่ะ) ก็เลิกเกือบไล่เลี่ยกันโดยมิได้นัดหมายแต่อย่างไร แล้วบังเอิญ...บังเอิณจริงๆ ก็มีโอกาสได้เจอกันได้พูดคุยกัน ทั้งสองคนผ่านอะไรมาในช่วงที่เลิกกันไปสองปี เพื่อนผมจากที่เป็นคนเดินเร็วตัดสินใจปุปปับก็เป็นคนใจเย็นขึ้นเริ่มผ่อนคันเร่งลง ส่วนอีกคนก็แอคทีฟมากขึ้นเนื่องจากการทำงานและเจอผู้คนมากขึ้นเลยทำให้เหยียบคันเร่งแซงตัวเองขึ้นจากแต่ก่อน....."อีกคนลดลง อีกคนเพิ่มขึ้น"

การเจอกันครั้งนี้ เพื่อนผมบอกกับผมเลยว่าเป็นเหมือนการเจอกันที่ลงตัวที่สุด และประเด็นคือเมื่อต่างคนต่างออกไปหาสิ่งที่ต้องการแต่ล่ะฝ่ายกันเมื่อไปหาแล้วไม่ได้ดั่งใจหวังเลยทำให้ย้อนมาทบทวนหลายๆ อย่างแล้วเมื่อย้อนทบทวนแล้วดันทะลึ่งมาเจอกับคำว่า"พอดี"อีก แน่นอน..บทสรุปครั้งนี้ก็ทำให้เพื่อนได้ "Return" กับแฟนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนจะเป็นนิมิตรที่ดี(มาก) เพราะอย่างที่บอกต่างคนต่างลดและเพิ่มในสิ่งที่ตัวเองมีแล้วจังหวะมันพอดิบพอดีซะนี่ อะไรๆ บางครั้งเลยไม่ต้องเป็นการเริ่มนับหนึ่งใหม่ซะทีเดียว

หลังจากฟังมันพูด ยิ้มให้กับมันไม่รู้ตัวบอกตรงๆ อิจฉาโคตรๆ กับรู้สึกแบบนี้เพราะตอนนี้ผมโคตรจะอยากเป็น BatMan มากๆ (คำนี้เป็นคำแซวกันมากจาก BatMan Return) ไม่รู้ว่าสถานการ์ณแบบนี้จะเข้าตัวผมไหมหรืออาจจะไม่มีวี่แววก็เหอะ แต่มันก็รุ้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างมันไม่มีหรอกปฎิหาร์ย ทุกอย่างที่ทำทุกอย่างที่พูดมันมีเหตุและผลที่จะทำให้เกิดสิ่งแบบนี้ได้ เหมือนมะเดี่ยวที่เคยบอกไว้ในเรื่อง "รักแห่งสยาม" ว่าที่ใดมีรักที่มันย่อมมีหวัง....แหม๋ จบด้วยรักแบบนี้ หาไรขมขื่นแก้เลื่ยนซะทีก็ีดี

H N Y 2 0 1 2

2011-12-27T06:28:00.000-08:00

ปีศาจไร้ชื่อ Nameless Monster

2011-12-25T20:05:00.000-08:00

วันนี้เอานิทานจากในการ์ตูนเรื่อง "moster คนปีศาจ" ของ นาโอกิ อุราซิว่า มาให้ดูกันเป็นนิทานที่ชอบอีกเรื่องหนึ่ง(ในการ์ตูนมีหลายเรื่อง) เรื่องนี้เป็นชื่อ "ปีศาจไร้ชื่อ" โดยที่ชื่อของปีศาจตัวนี้ในชื่อสุดท้ายเป็นชื่อของตัวเอกในเรื่อง...การ์ตูนเรื่องนี้สนุกมากอยากแนะนำให้หามาลองอ่านดู 18 เล่มจบ

กาลครั้งหนึ่ง มีปีศาจไม่มีชื่ออยู่ตนหนึ่ง

มันอยากจะมีชื่อมาก จึงออกเดินทางหาชื่อ

แต่ว่าโลกมันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน ปีศาจไม่มีชื่อจึงแยกร่างออกเป็นสองส่วน

ส่วนหนึ่งแยกไปทางตะวันออก อีกส่วนแยกไปทางตะวันตก

ปีศาจที่ไปทางตะวันตกเดินทางไปเรื่อยๆ จนไปพบกับช่างตีเหล็ก

“นี่ลุง … ขอชื่อให้ฉันเถอะนะจ๊ะ”

“ชื่อเป็นของที่จะยกให้กันได้ซะที่ไหนเล่า”

“ถ้าลุงยอมยกชื่อให้ฉัน ฉันจะเข้าไปอยู่ในตัวของลุงและเพิ่มพลังให้เป็นการตอบแทนนะ”

“จริงๆ เหรอ งั้นตกลง”

ปีศาจไม่มีชื่อจึงเข้าไปอยู่ในตัวของช่างตีเหล็ก

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันคือออตโต้ ฉันมีพลังมากที่สุดในหมู่บ้าน ฮ่า ๆ ๆ”

ปีศาจไม่มีชื่อจึงกลายเป็นออตโต้ช่างตีเหล็ก จนกระทั่งวันหนึ่งปีศาจเริ่มหิวจนทนไม่ไหว

และมันก็กินช่างตีเหล็กจนหมด

ในที่สุดมันก็กลับกลายมาเป็นปีศาจไม่มีชื่ออีกครั้งหนึ่ง

ปีศาจไม่มีชื่อยังคงเดินทางออกหาชื่อต่อไป

แต่แม้ว่ามันจะเป็นฮันส์ ช่างทำรองเท้า มันก็ทนหิวไม่ไหว จนกลายเป็นปีศาจไม่มีชื่ออีก …

แม้จะเป็นโธมัสนายพราน มันก็ทนหิวไม่ไหวอีกอยู่ดี …

ปีศาจไม่มีชื่อยังคงเดินทางหาชื่อต่อไปจนเข้าไปในปราสาทหลังหนึ่ง พบกับเด็กชายนอนป่วยอยู่

“นี่แน่ะ ถ้าเธอยกชื่อให้ฉัน ฉันจะทำให้เธอแข็งแรงขึ้น”

“ถ้าช่วยให้ฉันหายป่วยได้ล่ะก็ ฉันจะยกชื่อให้”

ปีศาจไม่มีชื่อจึงเข้าไปอยู่ในร่างของเด็กชาย เด็กชายจึงหายป่วยและแข็งแรงขึ้นทันที

“เฮ ๆ ๆ …เจ้าชายหายป่วยแล้ว เจ้าชายหายป่วยแล้ว”

พระราชาและบรรดาชาวเมืองต่างดีใจกันมาก ปีศาจที่อยู่ในร่างของเด็กชายพอใจกับชีวิตในปราสาทมาก

ถึงแม้มันจะหิว มันก็อดทน

แต่เพราะว่ามันหิวมากจนทนไม่ไหว เด็กชายจึงจับพระราชากิน และยังไล่จับบรรดาข้าราชสำนัก รวมทั้งชาวเมืองกินจนหมด …

จากนั้นเด็กชายจึงออกเดินทางอีกครั้งหนึ่ง จนมาพบกับปีศาจไม่มีชื่ออีกตนหนึ่งที่มาจากทางตะวันออก

“นี่ ๆ ฉันมีชื่อแล้วนะ ชื่อเพราะซะด้วย”

“ชื่อเหรอ … มันไม่เห็นจำเป็นนี่ ถึงไม่มีชื่อแต่เราก็มีความสุข เพราะเราคือปีศาจไม่มีชื่อยังไงล่ะ”

เด็กชายจึงกินปีศาจไม่มีชื่อตนนั้นเสีย

… ปีศาจที่อุตส่าห์มีชื่อแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่เหลือใครให้เรียกชื่อเลยสักคนเดียว

ทั้งที่ชื่อ โยฮัน เป็นชื่อที่เพราะจะตาย

- เรียบเรียงจากบางส่วนของหนังสือการ์ตูนเรื่องMoster คนปีศาจ ของ นาโอกิ อุราซิว่า

- จัดพิมพ์ในประเทศไทยโดยลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์ เนชั่นเอ็นดูเทนเมนท์

http://www.youtube.com/watch?v=fnQA-1qlgI4&feature=player_embedded#!

ลิงค์นี้เป็นเวอร์ชั้นเคลื่อนไหวภาพสวยดี

ตั้งชื่อบทความไม่ถูกเลย

2011-12-23T10:28:00.000-08:00

เป็นโพสที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ โ ค ต ร .......ซึมมากๆ เหงานิ่งแบบหนัง หว่องกาไว มาก

เป็นเรื่อง "ส่วนตัวและส่วนใจ"

2011-12-23T07:43:00.000-08:00

วันก่อนๆ นั่งชิวๆ ดูว่างๆ ที่ออฟฟิคๆ (จะใส่ 'ๆ' ทำไมเยอะแยะ ไม่ต้องพอแล้ว) ก็เปิดดูหนังสั้นไปเรื่อยๆ ใน YouTube ไปเรื่อยๆ เพลินๆ ทำให้คิดถึงตอนเรียนมากๆ ที่ทำกับเพื่อน แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นน่ะซิ....พอดูหนังสั้นไปเรื่อยๆ จบก็ได้ดูหนังของ GTH เรื่องปิดเทอมใหญ่ฯ ก็ดูไปกดข้ามๆ ไปเผื่อตั้งใจดูตอนที่...อืมมม นักแสดงที่ชื่อ "เต๋อ" ที่เล่นกวนมึนโฮ กับผู้หญิงที่ในเรื่องชื่อ "นวล" แล้วก็มีดาราจากญี่ปุ่น "โซระ อาโออิ" (อิอิอิอิ) ตอนนั้นพูดตรงๆ เลยน่ะว่ารู้สึกขนลุกมาก เพราะรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้มันเข้าตัวมากๆ ถึงจะไม่เป๊ะแบบนี้เหอะ มาถือตอนนี้ก็ยังคิดถึงฉากหลายๆ ฉากในส่วนของเรื่องนี้ เช่น"ตอนไปส่งแฟนเสร็จแล้วรีบโทรหาเพื่อนชวนเตะบอล" "ตอนรีบไปหาแฟนเผื่อให้ทันวันครบรอบ" "ตอนที่ได้คุยโทรศัพท์กับนวล แล้วนวลพูดว่า 'ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ เราคบกันมาสามปีแล้ว' อันนี้ขนลุกสุด" "ตอนที่พระเอกเจอนวลแล้วนวลบอกเลิกแบบสุดช๊อก" หลังจากดูจบฉากบอกเลิก พูดอย่าไม่อายเลยน่ะ ผมน้ำตาซึมไหลทันที มันรู้สึกบอกไม่ถูกแต่ช่วงเวลานั้นมันทำให้ความคิดเราย้อนๆๆๆๆ ย้อนไปนึกถึงช่วงๆ หนึ่งทันที หลังจากดูจบทันทีที่ทำต่อคือเปิดเพลง "รักโลกาภิวัฒน์" โอ๊ยมันอิน (ฮา) แต่ตอนนี้มีฉากๆ หนึ่งในเรื่องที่อยากให้มันเกิดขึ้นจริงที่สุดคือ "ตอนนี้ใกล้จบพระเอกเดินในหัวลำโพงแล้วนวลโทรมาพอดีพอคุยโทรศัพท์พระเอกก็วิ่งไปที่รถไฟทันที" ตอนนี้แหละฉากนี้แหละขอเหอะขอให้เป็นจริงเหอะ

http://www.youtube.com/watch?v=_xzEjrntB6Y ดูคลิบนี้ประกอบอ่านไปด้วยจะได้อารมณ์มากครับ

ยายคือหนึ่งในผู้หญิงสามคนที่รักมากที่สุดในชีวิต

2011-12-17T08:51:00.000-08:00

ตอนเด็กๆ จำได้ว่ามียายเลี้ยงมา เป็นธรรมดาที่ครอบครัวๆ หนึ่งที่พ่อกับแม่ต้องทำงานเลยบางทีบางโอกาสก็ฝากยายหรือฝากย่าเลี้ยง แต่ส่วนของผมพ่อแม่ได้ฝากยายเลี้ยงจึงทำให้เป็นคนค่อนข้างติดยายสนิทซี้ๆ กันมากกว่าคนอื่นๆ บ้านยายเมื่อก่อนจำได้ว่าติดริมคลองเวลาเดินทางถ้าไม่ได้เอารถไปก็นั่งเรือหางยาวไปจอดที่ท่าหน้าบ้านเลย ได้ติดก๋วยเตี๊ยวเรือ(แล่นมาขายของจริง) เดินทางไปวัดก็พายไป จำได้ว่ายังเคยอุ้มลูกพร้าวแห้งแล้ววิ่งไปสุดท่าสะพานแล้วโดดลงมาเล่นน้ำที่คลองอีกต่างหาก(อุ้มไว้เพราะมันลอยใช้แทนโฟมตอนนั้นว่ายน้ำไม่เป็น) ดำไปหยิบโคลนใต้น้ำปาใส่กับพี่ๆ น้องๆ ก็เคยมาแล้ว (ฮา)

....ยายเป็นคนที่ไม่อยู่เฉยๆ ชอบทำนู่นขายนี่ไปเรื่อยๆ จำได้อีกว่ายายจะทำข้าวต้มมัดขาย แล้วเมื่อก่อนที่เป็นคนชอบกินก็เพราะยายขายนี่แหละ บางครั้งพอไม่ได้ขายข้าวต้มมัดยายก็เก็บฟืนเก็บไม้มาเผาให้เป็นถ่านไว้ขายแล้วก็เก็บไว้ใช้เองอีกด้วย แถมเล่นไพ่เป็นเพราะยายสอนอีกต่างหาก :P ยายเป็นคนตลกเฮฮาคุยเก่งมากๆ แถมยายนี่แหละยังเป็นคนแซวแม่ด้วยซ้ำว่าทำไมขี้บ่นจัง พอผมโตมาสักพักยายก็มีบ้างที่ไม่สบายตามอายุทำไมเจ็บขาบ้างอะไรบ้างพอเดินไปไหนมาไหนไม่สะดวกยายก็ยังหาอะไรทำอยู่ดี...ก็ได้ทำดอกไม้พลาสติกที่นั่งทำได้ทั้งวันไม่เห็นแกจะเบื่อ เคยถามว่าไม่เบื่อหรอ ยายแกยังบอกอีกว่าถ้าไม่ทำเนี่ยก็เบื่อเงินได้ไม่เท่าไหร่หรอกแต่ก็ดีกว่าอยู่เปล่าๆ............มาวันนี้ วันเสาร์ที่ 17 เดือนธันวาคม 2554....

....ยายผมได้จากผมไปแล้ว พูดไรไม่ถูก แปลกเมื่อวันนี้ตั้งใจที่เขียนบล๊อกเพราะอยากเรียบเรียงความคิดไม่ให้ฟุ่งซ่านไม่กว่านี้ ทีแรกตั้งใจจะพูดว่าเราเสียใจเพียงใด แต่ในจังหวะที่จะเขียนก็นึกถึงความผูกพันความสนุกเมื่อสมัยตอนอยู่กับยาย หลายๆ อย่าง มันผุดออกมาซึ่งบ้างเรื่องก็เกือบจะนึกไม่ออกด้วยซ้ำ

เคยบอกกับก้อยไปครั้งหนึ่งว่า "มีผู้หญิงอยู่สามคนในชีวิตที่รักมากที่สุด" "ยาย"คือหนึ่งในนั้น

ยาย.....หนูรักยายมาก และคิดถึงเสมอ คิดถึงเวลาที่เจอกันแล้วแซวกันเล่นมุกฮาๆ กันเนอะ........หลับให้สบายน่ะยาย

หลานยาย

ข้ออ้างเท่ๆ กับ iPhone

2011-12-13T09:02:00.000-08:00

ทำไมต้องมี iPhone ?????

แล้วทำไมต้องไม่มี iPhone ล่ะ

เอาเข้าจริงๆ ถามว่าอยากได้ไหม...ตอบไปอย่างไม่คิด อยากได้ซิ โทรศัพท์บ้าอะไรทำอะไรได้ตั้งเยอะแยะ เกมก็ชอบ เน๊ตก็เล่นได้ ถ่ายรูปส่งเมล์ จิปาถะเยอะแยะ...ตั้งแต่ที่ได้อยู่(ตัว)คนเดียว ช่วงนี้ก็ออกอาการเซ็งๆ (เริ่มใส่อารมณ์ตัวเอง) เดินไปไหนมาไหนก็มีคนก้มหน้าก้มตา..ระหว่างรอกินข้าว รอรถ รอเพื่อน รอแฟนฯลฯ หรือแม้กระทั่งนั่งอยู่ด้วยกันยังก้มหน้าก้มตากดกันจริงๆ จังๆ มาคิดๆ ดูถ้าเรานั่งอยู่ในวงนั้นด้วย คงแอบน้อยใจแย่ ว่าอุตสาห์มานั่งอยู่ด้วยกัน มรึงยังจะไปคุยกับคนอื่นที่ไหนว่ะ คุยกับกรูซิ !!!!!!!

บางทีบางกลุ่มที่ทั้งโต๊ะนั่งกดนั่งก้มกัน ไม่แน่มันอาจจะคุยกันเองก็ได้ !!?!?!!?

มาถึงตัวเองทำไมไม่อยากมี มานั่งนึกๆๆๆๆๆ ดูแล้วค้นพบว่า

1 ในสมบัติในกระเป๋าของผมก็มี iPod 2GB มรดกตกทอดจากพี่ชายอยู่ ซึ่งทุกวันนี้ก็ยังใช้อยู่ ยังเป็นเพื่อนข้างๆ หูอย่างตลอดเวลา เลยเป็นเหตุผลที่ว่ากลัว..กล้วว่าถ้าเกิดได้ iPhone มาแล้วจะต้องวาง iPod ตัวนี้ไป คงไม่ได้มาเตะตัวนี้อีกแน่ๆ เสียดายของ แล้วถ้าเอาไปขายก็คงไม่ได้ราคาเท่าไร แล้วก็ไม่ได้อยากขายด้วย งันก็ก้มหน้าก้มตาใช้ตัวเดิมต่อไป...

มาเหตุผลอีกสักข้อ ข้อนี้ส่วนตัวล้วนๆ เพราะนิสัยส่วนตัวเป็นคนที่ติดเกมมากๆ ไม่ต้องเป็นเกมหรอกเอาแค่ว่า ถ้าชอบอะไรแล้วยาว อารมณ์ประมาณว่า เล่นได้เรื่อยๆ และไอ้นิสัยนี้เองที่จะเกิดขึ้น ถ้าได้ iPhone มา เพราะกลัวถ้าได้มาจริงๆ กลัวจะนั่งเล่นกับมันจนลืม...ลืมหนังสือที่วางไว้ตามชั้นหนังสือ ลืมหนังที่ซื้อที่เช่ามาดู เพราะมัวแต่เล่มเกม ดูเน๊ตใน iPhone ตั้งหน้าตั้งตาก้มดูจอมากกว่าจะเงยหน้าออกมาดูอย่างอื่น

จากเหตุผลทั้งสองอย่าง..อย่างที่สองนั้นจะเป็นเหตุผลที่รู้สึกว่าจะดูเท่มากๆ แต่ก็เป็นเหตุผลที่สำคัญที่สุด เพราะมั่นใจตัวเองว่าคงเล่นยาว กลัวไม่ได้นั่งอ่านหนังสือ ฟังวิทยุ ดูหนัง เหมือนที่ทุกทุกวันนี้เป็นอยู่ คงรู้สึกแปลกๆ กับตัวเองเหมือนกัน

แต่..สุดท้ายจริงๆ ที่ไม่มี iPhone จริงๆ คงเป็นประเด็นที่ว่า "เงินไม่มีจ้าาาา" (ขอยืมประโยค แบงค์ AE ที่ออฟฟิค) (ฮา) จริงๆ เหตุผลนี้จริงแท้แน่นอนมาก (แต่อ้างนู่นนี่) ความรู้สึกว่าโทรศัพท์ราคาสองหมื่นกว่าบาทนี้รู้สึกว่ามันค่อนข้างแพงสมควร(กับตัวเรา) ปกติราคาโทรศัพท์ที่ตัวเองใช้ไม่เกินหมื่น ถ้าถามอีกว่าถ้าไม่ซื้อเงินสด ทำไมไม่ซื้อผ่อนล่ะ เดี๋ยวนี้ 0% เยอะแยะมาก...ก้มนั่งคิดอีกทีว่า ถ้าเราจะผ่อน"ของ"อะไรสักอย่างการผ่อนโทรศัพท์คงเป็นเรื่องที่รู้สึกไม่ถูกใจตัวเองเท่าไรนัก การผ่อนรถ ผ่อนทีวี ตู้เย็น แอร์....มันรู้สึกว่ามีประโยชน์กว่าการผ่อนโทรศัพท์กว่าน่ะ ผมว่าสิ่งที่ผ่อนผมรู้สึกว่ามันควรเป็นสิ่งที่คนในครอบครัวเราได้ใช้ด้วยน่ะ

ว่าแต่...0% นี่ใช้บัตรอะไรหรอ :P

ปล. นี่คืความรู้สึกตัวเองล้วน คนที่ผ่อนหรือใช้อยู่ก็ไม่ได้จะไปเหน็บแหนบอะไรน่ะ อยากได้เหมือนกันแหละ แต่มานั่งว่านิสัยตัวเราว่าคงเล่นเกินไปแน่ๆ

น้ำท่วม..ซึ้งมวาก

2011-12-08T20:16:00.000-08:00

ช่วงที่น้ำท่วมเป็นอย่างไรบ้างฮะ ณ เวลานี้ (ต้นเดือนธันวาคม)บางที่ก็น้ำลดแล้ว น้ำแห้ง หรือยังคงท่วมก็ยังมีอยู่ และไม่น้อยทีเดียวที่บางคนต้องสละบ้านหนีน้ำกันถ้วนหน้า ไปว่าจะไปอยู่ตามศูนย์อพยพ หรืออยู่ตามบ้านเพื่อนบ้านญาติก็ตามสะดวกกันไป

ส่วนผมก็เร่ร่อนไปเรื่อยๆ ตามสะดวกในเวลานั้น แต่..ช่วงที่ลำบากๆ ในการขนย้ายหรือในการหาที่หลับที่นอนนั้น ก็ได้เจอสิ่งดีๆ ในช่วงน้ำท่วมนี่แหละฮะ วันนี้มีโอกาสเลยมาเล่าให้ฟังว่ามีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีๆ เกิดขึ้นในยามที่เจอปัญหา(ถึงปัญหาไม่เยอะก็เหอะ)

- ได้ย้ายบ้านเปลี่ยนบรรยากาศ..แน่นอนอยู่บ้านก็สะบายอยู่แล้ว แต่บางครั้งได้เปลี่ยนไปนอนที่อื่นๆ บ้างก็ทำให้ไม่เหงาน่ะ

- ที่ที่แรกคือมาอยู่กับรุ่นพี่ที่ทำงาน มานอนด้วยเพราะอาศับว่าไปทำงานพร้อมพี่เค้า ช่วงนั้นก็เล่นไพ่กินไวน์หรู เพราะอยากใช้ที่เปิด??? แถมได้มีโอกาสได้เล่นกับกระต่ายอีกสามชีวิตที่พี่เค้าเลี้ยงก็แปลกๆ ดีเพราะปกติไม่ค่อยได้เจอสัตว์เลี้ยงที่นอกเหนือจากหมาและแมวเท่าไรแถมเวลาไปทำงานยังติดรถเค้า กระทั่งขากลับด้วย ไม่เสียเงินซักบาทเลย หุหุหุหุ ซึ้งมาก

- ได้ไปอยู่ครอบครัวกับพี่ชาย ได้มีโอกาสเล่นกับหลานเยอะๆ ขึ้น จากโดยที่ปกติ เป็นคนขี้รำคาญเด็ก ประมาณว่าเอ๊งโตคุยรู้เรื่องแล้วค่อยมาเล่นกันน่ะ จนตอนนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว นอกจากจะได้เจอหลาน ช่วยเลี้ยงหลานก็ได้คุยกับพี่ชายและพี่สะใภ้มากขึ้น ทั้งเรื่องงานเรื่องเที่ยว แม้กระทั่งปัญหาต่างๆ ทำให้รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยทีเดียว ซึ้งมาก

- หลังจากได้อยู่กับพี่ชายมาพักนึงก็ถึงเวลาไปอยู่ที่อื่นเพราะที่อยู่กับพี่ชายไกลมากๆ จากที่ทำงาน >< เลยส่องหาที่นอนใกล้ที่ทำงาน

- หลังจาก(อีกที) มานึกคิดๆ หาที่ๆ ใกล้ที่ทำงาน (จรืงๆ มีที่มาแถวสามย่านแต่เนื่องจากต้องใช้เน๊ตทำงานเลย โ ค ต ร จะไม่สะดวกเลย) ก็ได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่งมาจากขอนแก่นมาพักพิงกับเพื่อนๆ แก๊งค์เค้าอีกหลายชีวิต ไอ้เราก็ฟอร์มคุยไปเลยจนวกมาเรื่องหาที่นอน :P ยังไม่ทันอธิบายเท่าไร "มาซิ มานอนบ้านเราก็ได้ โอเคน่ะ" ก็เอ่ยมาจากของเพื่อนคนนี้ ซึ่งถามว่าสนิทไหม ก็บอกได้เลยว่าไม่สนิทเท่าไร แต่ได้คุยอยู่เรื่อยๆ ปีหนึ่งๆ จะได้เจอถึง 4 ครั้งหรือเปล่าเหอะ(ฮา) ซึ้งมาก

- ช่วงเวลาไปอยู่เพื่อนก็ให้เลย 1 ห้องนอนส่วนตัวไปเลยแลกกับการเฝ้าบ้านให้เค้า(เนื่องจากออฟฟิคผมหยุด แต่ออฟฟิคเพื่อนไม่หยุด) และเมื่อถึงวันลาเราก็จะช่วยค่าน้ำค่าไฟฟ้า เพื่อนก็ไม่รับอีกก็เลยเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทน ^^ ซึ้งมาก

- ทีนี้เมื่อถึงเวลาต้องหาที่นอนอีกก็เลยตัดสินไปบ้านเกิดหลังเก่าที่สามย่าน เพราะไม่จำเป็นต้องใช้คอมแล้วเรื่องเน๊ตเลยตัดไปได้เลย "กูอยู่ได้ไม่มีเน๊ตกูก็อยู่ได้" เมื่อได้มาอยู่ที่นี่หลังจากที่ไม่เคยมาเหยียบเลยเกือบสองปี...ช่วงเวลาที่อมยิ้มที่สุดคงเป็นช่วงเวลาที่เดินไปหาไรกินไม่ว่าจะแวะไปไหนคนขายก็จะทักตลอดว่า "นานหน้าไปเลยน่ะ" "เป็นไงบ้าง" "ทำอะไรอยู่" แต่ที่แน่นอนคือทุกร้านพูดเป็นเสียงเดียวคือ "อ้วนขึ้นน่ะเฮีย" ==" ซึ้งมาก

- แล้วที่เด็ดกว่าคือก่อนคืนที่น้ำจะท่วมได้เช่าหนัง DVD มาดู 2 เรื่อง เรื่องใหม่ 1 วันด้วยซิ และหลังจากคืนนั้นเช้าวันรุ่งขึ้นเลยตัดสินใจย้ายออกมา DVD ที่เช่ามาก็ได้ติดกระเป๋ามาด้วยไม่มีโอกาสได้คืนแน่ๆ จนเวลาผ่านไปเกือบเดือนเต็มๆ เมื่อน้ำลดก็ได้เดินโดยที่เตรียมแบงค์พันกำแน่นอยู่ในมือ พอเดินไปคืน เค้าก็สแกนปุปแล้วก็บอกว่า "ขอบคุณมากครับ" ไม่เก็บเงินนี่หว่าาาา เลยนึกสงสัยว่าพี่เค้าไม่เก็บไม่ปรับเงินบ้างเลยหรอ เค้าเลยยิ้มๆ ตอบกับมาว่า "ไม่เป็นครับเพราะช่วงน้ำท่วมผมก็หยุดปิดยาวไปเลย เข้าใจครับ ช่วยๆ กัน" แหมแบบนี้ตัวผมไปเช่าร้านอื่นก็บาปแย่เลย ร้านนี้แหละอยู่ด้วยกันยาวๆ ออกจากร้านยิ้มไม่หุบเลย ซึ้งมาก

- แล้วก็ยังมีเรื่องที่ได้ทำเสื้อ"ทหารของพระราชา ทหารของประชาชน" ที่เคยพูดในบทความก่อนหน้านี้ อันนี้ก็ซึ้งมากๆ ^^

- ยังเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เยอะเลยที่ไม่ได้เอ่ยถึง...แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ซึ้งน่ะครับ ซึ้งมากเหมือนๆ กัน ซึ้งมากกกกกกกกกกกกกกกก :D

วิทยาการกับความคิดถึง

2011-11-28T23:42:00.000-08:00

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยากพูดถึงมานานมากๆ แล้วถ้าจำไม่ผิดเกือบๆ ครึ่งปีได้หลังจากที่มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคารพนับถือมากมายพูดประมาณว่า คนสมัยนี้คิดถึงกันง่ายขึ้นและก็เลิกกันง่ายขึ้นด้วยเพราะความไฮเทค รวดเร็วของเทคโนโลยี....หลังจากที่คุยๆ กันเรื่องนี้ก็รู้สึกอยากเขียนลงในบล๊อกทันทีแต่ด้วยความที่อยากจะหาคำพูดที่มันไม่ดูเยอะแล้วเข้าใจง่ายๆ เลยไม่ได้ลงซะที ถึงตอนนี้ที่กำลังเขียนอยู่นี่ก็ใช่ว่าผมได้หาคำพูดเหมาะๆ มาเขียนได้แล้ว แต่เพราะกล้วว่าจะไม่ได้เขียนซะทีเลยถือโอกาสเวลาแบบนี้แหละที่จะเริ่มซะที

...บทความนี้เริ่มมากจากความสังเกตว่าทุกวันนี้ โลกเราเล็กลงมาก (ไม่รวมถึงคำว่าโลกกลมน่ะ :P ) เล็กขนาดไหน ก็ขนาดที่ว่าการแข่งขันกีฬาจากที่ซีกโลกหนึ่งแต่เราที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่งก็สามารถนั่งดูถ่ายทอดสดไปพร้อมๆ กับคนในสนามได้เลยทีเดียว ขนาดสงครามเรายังเห็นวินาทีที่ระเบิดลงในสนามรบในอีกซีกโลกเลยทีเดียว เพราะความก้าวหน้าของเทคโนโลยีทำให้อะไรๆ มันเร็วมากๆ

ทีนี้แล้วมาเกี่ยวอะไรกับที่ว่าคิดถึงง่ายขึ้น เลิกกันง่ายขึ้น อันนี้จากทัศนคตืส่วนตัวล้วนๆ ของผมเองคิดว่า...เปรียบเทียบอีกว่าอย่างเช่นการโมโห โกรธต่อกัน ถ้าเรามีแฟนอยู่แล้วเกิดไปเจอเรื่องอะไรก็แล้วแต่ด้วยความโมโห เราจะโทรไปหาแฟนทันที ก็จะไปคุยเรื่องนั้นๆ ทันที หรือเรื่องคิดถึงก้ได้ สมัยนี้เทคโนโลยีทำให้เราส่งความคิดถึงได้หลายหลากแบบเช่น ส่งข้อความ รูปภาพหรือแม้แต่คลิบเสียง แล้วทำไมถึงเลิกเร็วล่ะ เอาประเด็นนี้ก่อน ส่วนตัวคิดว่าคนสมัยก่อนนั้นระบบคมนาคมนั้นไม่เหมือนสมัยนี้เพราะกว่าจะได้พูดคุยกันกว่าจะได้เจอกัน (เดินทางไกลมาลำบากหรือส่งจดหมายกันก็กว่าจะได้รับ) เพราะเมื่อเรามีเหตุการ์ณนี่คุ่นเขืองต่อกันกว่าเราจะได้พบ กว่าเราจะได้เจอคงทำให้เรื่องที่เราไม่สบายใจนั้นได้บรรเทาลดลงไปหมดแล้วจนตะกอนมันนิ่งแล้วหายไปในที่สุด อย่างเช่นถ้าความคิดถึงล่ะ คงเป็นความคิดถึงแบบสุดๆ เหมือนที่เมื่อก่อนจะมีบทเพลง หรือโวหารที่พรรณาถึงคนรักที่ปัจจุบันยังเหลือมีมาให้เห็นอยู่ เพราะกว่าที่คนรักกัน คนสองคนจะได้เจอกันความคิดถึงที่มากมายคงกลบเรื่องความไม่สบายใจทั้งหลายแหล่จนหมดไป ความคิดถึงมากๆ แบบนี้จึงได้มีอารมณ์แบบว่าแค่เห็นหลังคาบ้านก็ชื่นใจแล้ว คำนี้จริงแท้แน่นอน แต่สมัยนี้ความคิดถึงไปเร็วกันมากยังที่บอกข้างต้น แต่สุดท้ายไปว่ายุคสมัยใดการเลิกกัน การคิดถึงกัน ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเทคโนโลยีอะไรทั้งนั้นเพราะความรู้สึกที่มาจากข้างใน ความรู้นี้แหละ ที่ไม่มีเทคโนโลยีตัวไหนเข้าใจได้เลย ไม่ว่าคนยุคไหนๆ ความรู้สึกก็ได้ปรับตัวเข้ากับเทคโนโลยีไปหมด บางทีภายภาคหน้าแค่เราคิดถึงใครซักคนในความคิด คนคนนั้นก็คงได้ยินเสียงเองโดยที่เราไม่ต้องเอ่ยปากออกไปก็ได้ ^^

ปล. หลังจากที่เขียนมาถึงประโยคนี้แล้วก็ยังรู้สึกว่าตัวเองพูดวกไปวนมากๆ แต่ยังไงเสีย ความตั้งใจที่จะพูดในเรื่องนี้ในที่สุดก็ได้พูดซะที (ฮา)

Papa Shabby Chic ร้านแว๊นแว่นที่ไม่แว๊น

2011-11-28T19:42:00.001-08:00

ย้อนกลับไปหลายอาทิตย์ก่อนนานมากพอสมควร เพื่อนสาวจากขอนแก่นได้เข้ามาทักใน MSN "ว่าจะเปิดร้านขายแว่นให้ช่วยทำ logo ให้ทีซิ แบบไหนก็ได้ไม่ซีเรียส" เนื่องจากผม(ผู้เขียน)มีจิตใจที่ดีเลยรับปากไปว่าเด๋วจัดให้ รอแปป อาศัยช่วงงานไม่มี เลยมานั่งทำโดยใช้วงกลมเป็นหลัก เอารูปทรงของแว่นหลักๆ เป็นส่วนใหญ่ แล้วจากทำได้ไปประมาณสองสามอันคร่าวๆ ก็ส่งไปให้เพื่อนดูปรากฎว่ามีอันที่ถูกใจใช่เลยอยู่อัน แต่เค้าได้ขอเพิ่มมาว่าอยากให้โทนสี ดู vintage เก่าๆ เลยได้ใช้สีน้ำตาลให้รู้สึกดูเก่าแบบตั้งใจ แล้วได้เปลี่ยน Font เพราะตัวอักษรของ Font ความรู้สึกของผมมันค่อนข้างบ่งบอกอะไรได้ชัดเจนมากๆ....

รูปนี้เป็นแบบคร่าวๆ ที่ส่งไปให้เพื่อนดู โชคดีที่มีที่ถูกใจ

ชื่อร้าน "Papa Shabby Chic"

ส่วนรูปนี้เป็น logo ที่ทางเพื่อนได้โอเคแล้วปรับเสร็จสรรพ จนเป็นแบบที่เห็น

ซึ่งต้องขอสารภาพเลยว่าหลังจากที่เพื่อนบอกว่าจะขายแว่นนั้น เราคิดไปว่าคงเป็นร้านที่มีแว่นเยอะๆ 199 บาท คล้ายที่ขายๆ กันตามห้างต่างๆ แต่ที่ไหนได้..."เป็นแว่นตากันแดดสุด Chic สุด Cool สุดแนว ยี่ห้อ Quay Eyewear, Australia ราคาสบายกระเป๋า ต้องมีซักอันซะแล้วจะได้ไม่ตกเทรนด์ ... เนอะ!" (ยืมคำโฆษณาจากทางร้านมาเลยล่ะกันน่ะ)

แล้วก็ขอโปรโมตช่วย โฆษณาร้านเพื่อนหน่อยน่ะฮะ ลองไปที่ http://www.facebook.com/p.shabbychic รับรองคงมีที่ถูกใจแน่นอนฮะ

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ทำ logo อันนี้น่ะซิ เพราะหลังจากที่ทำ logo นี้ที่บ้านผมน้ำท่วม!!! เลยต้องโยกย้ายไปเรื่อยๆ แต่เนื่องจากบ้านเพื่อนคนนี้ใกล้ที่ทำงานมากเลยฟอร์มๆ ถามว่าจะอาศัย ยังไม่ทันถามอะไรมาก..เพื่อนก็ให้มาอยู่อาสัยชั่วคราวได้อีก ซึ่งต้องขอขอบคุณในที่นี้เลยว่าพวกเจ้าสาวขอนแก่นทั้งสามคนกับอีกหนึ่งหนุ่มนั้นน้ำใจงามมากๆ ไว้ปีหน้าถ้าน้ำท่วมอีกจะไปเป็นภาระอีกน่ะ :P

ผลลัพธ์

2011-11-26T05:46:00.002-08:00

วันนี้ได้มีโอกาสเจอเพื่อน ซึ่งได้คุยกันหลายเรื่องทั้งเรื่องงาน เรื่องคน จนกระทั้งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ........ถามว่าเกี่ยวอะไรกับผลลัพธ์ที่ขึ้นเป็นชื่อบทความนี้ไหม พูดได้เต็มปากเลยฮะว่าไม่เกี่ยว แต่ที่เกริ่นมาเพราะจะขึ้นเรื่องว่ามาได้หยุดคุยเกี่ยวกับเรื่องหนึ่งคือการดำเนินชีวิต ที่นึกถึงผลลัพธ์ที่คาดคะเนล่วงหน้าก่อนที่จะตัดสินใดๆ เลยทำให้นึกถึงการ์ตูนเรื่อง "jojo ล่าข้ามศตวรรษ" ตอนหนึ่งก็ได้พูดเรื่องแบบนี้เหมือนกันว่า...

ตัวละครนี้ชื่อว่า "อาบัคคิโอ้" ได้นั่งอยู่ร้านกาแฟตอนเช้าที่เมืองๆ หนึ่ง เมื่อนั่งไปได้ซักพักก็ได้ยินเสียงดัง "แกรก แกร่ก" จึงก้มลงไปใต๊ะ ก็ได้เห็นว่ามีตำรวจคนหนึ่ง ซึ่งกำลังเก็บ ซากแก้ว กระจกอยู่อย่างขะมักเขม่น อาบัคคิโอ้ก็เกิดสงสัย ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ตำรวจคนนั้นก็เลยตอบมาว่า "กำลังหารอยนิ้วมือคนร้าย เพราะเนื่องจากเมื่อคืนมีคนทะเลาะวิวาทแล้วมีคนเสียชีวิตทำให้ต้องมาหารอยนิ้วมือเพื่อตามหาคนร้ายไปดำเนินคดีต่อไป" หลังจากได้ฟัง อาบัคคิโอ้ได้สงสัยแล้วก็ถามว่า "เออ ขอโทษน่ะ จะขอถามอะไรสักหน่อยมีเรื่องสงสัย และเพื่อประดับความรู้ว่า ถ้านาย(ตำรวจคนนั้น)ที่กำลังนั่งหาเศษแก้วเพื่อหารอยนิ้วมือ ซึ่งนายอุตสาห์นั่งถ่อหาแทบเลือดกระเด็นแบบนี้ แต่เมื่อหาเสร็จกลับพบว่าไม่มีรอยนิ้วมือหรือเอาเป็นว่าพอนายเจอรอยนิ้วมือตามตัวคนร้ายพบแต่คนร้ายคนนั้นได้จ้างทนายความที่เก่งจนเอาชนะคดีหลุดมาได้แบบนี้ นายจะรู้สึกยังไงเพราะต้องทนมานั่งหารอยนิ้วมือแบบนี้" ตำรวจคนนั้นนั่งเงียบได้แปปนึงแล้วก็ได้พูดมาว่า "อืม นั่นซิฮะ ผมไม่ได้คิดส่วนนั้นซะด้วยซิ ถ้าคนเรามัวแต่คิดถึงผลลัพธ์ก็คงลืมบางสิ่งบางอย่างไป ทุกๆ คนคงข้ามขั้นตอนไปผลลัพธ์กันหมดโดยที่ไม่ได้พบกับความจริงที่มีอยู่ และถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไม่มีใครไปถึงให้สิ่งที่เราต้องการเพราะเมื่อเราคิดแบบนั้นว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง เราก็คงไม่ได้ทำในสิ่งที่ๆ ควรจะทำ"

หลังจากที่เล่าเรื่องนี้จบ ผมกับเพื่อนก็ได้คุยกันว่า ก็เหมือนอย่างที่ตำรวจคนนั้นบอก ถ้าทุกคนมัวแต่คิดถึงผลลัพธ์การกระทำต่างๆ ก่อนที่จะไปยังผลลัพธ์นั้นก็คงไม่เกิดขึ้น แล้วก็ไม่เกิดผลลัพธ์แบบที่เราหวังไว้ด้วยซำ้เพราะผลลัพธ์ที่เรามักคาดคะเนก่อนที่เราจะทำอะไรนั้น ผลลัพธ์จะมักขึ้นต้นด้วยคำว่าเป็นไปไม่ได้ตลอด บางครั้งผลลัพธ์ก็ไม่ใช่จุดประสงค์ที่เราต้องการแค่อย่างเดียว เหมือนที่มีคำๆ หนึ่งในรายการ "หนังพาไป" ที่หลังรายการจบจะมีคำส่งท้ายที่ว่า "จุดหมายปลายทางอาจไม่ใช่ที่สุดของความงดงาม"

2nd anniversary

2011-11-19T10:27:00.000-08:00

ปีที่แล้ว หงุดหงิด หมาพันธ์ุปั๊ก ที่สถาปนาเป็นลูกสาวของผม โดยที่ 'โคด-ตะ-ระ' ตั้งใจให้มันมีสถานภาพแบบนั้น

ครั้งแรกหลังจากที่เกิด 1 ขวบได้มี project ทำเสื้อลายของหงุดหงิดโดยที่ออกแบบโดย คุณตุ้ย เพื่อนร่วมงามสุดหล่อ เพื่อที่ทำขายและนำเงินที่กำไรไปทำบุญเกี่ยวมูลนิธิหมาต่างๆ ให้เป็นกุศลแต่หงุดหงิดสืบไป แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ทำออกมา จนปีนี้(2011) ครบรอบสองขวบ ในวันที่ 21 พฤศจิกายน จึงเลยภือเป็นธรรเนียมปฏิบ้ติในการออกแบบลายเสื้อให้แก่หงุดหงิด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำเมื่อไร แต่ที่แน่ๆ เมื่อใดที่พร้อม ลายเสื้อหงุดหงิดนี้ จะเป็นลายแรกที่จะผลิตเป็นงานแรกอย่างแน่นอน

ลายนี้จะเป็นรูปหน้าของลูกสาวซึ่งลายจะมาจากตัวอักษรชื่อของหงุดหงิด ภาษาอังกฤษ

Ngud-Ngid JangswangSrisook

อันนี้คือรูปที่ zoom in เข้าไป ว่าเป็น ตัวอักษรภาษาอังกฤษทั้งหมด

ปล. ผมของระบายผ่านบล๊อกในนี้เลยน่ะ

หงุดหงิด ก่อนวันเกิดปีนี้ของเธอ พ่อมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ซึ่งทั้งหมดเกิดมากจากตัวพ่อเองทั้งนั้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ไม่ว่าจะกี่ปี พ่อก็ยังคงรอให้ทุกอย่างเหมือนเดิม ให้เป็นวันที่ปกติของเราทั้งสามเหมือนเดิม ที่สำคัญ เพราะมีเราลูกสาวคนนี้ พ่อคิดว่าไม่ว่าจะยังไง แม่ของเธอก็จะยังไม่ลืมพ่อ รักแกมากเลยน่ะไอ้หมาหน้าดำ!!!

Project : เสื้อทหาร ใครๆ ก็ทำได้!!!

2011-11-19T09:53:00.000-08:00

ช่วงที่น้ำท่วมแรกๆ เคยบ่นให้เพื่อน กับลงสเตตัสไปว่า "อาชีพอย่างเรา(กราฟฟิก) นี่ เวลามีเรื่องภัยวิบัติต่างๆ เราช่วยได้ค่อยจะได้เหมือนอาชีพช่างต่างๆ"..............

จนน้ำได้ท่วมล่วงเลยไปสักระยะใหญ่ๆ มีรุ่นพี่ที่นับถือคนหนึ่ง มาทักให้ช่วยอะไรหน่อย คือออกแบบวาง text คำว่า "ทหารของพระราชา ทหารของประชาชน" โดยที่ให้ Font ของทางทหารมา 8 แบบ และยังบอกอีกว่าพี่เค้าจะทำเพื่อสมทบทุนไปทำสกีนลงบนเสื้อของทหาร(เสื้อข้างใน อารมณ์เสื้อรด. ทั่วไป) ก็ช่วยๆ กัน เราก็รับปากกันที เพราะรู้สึกเนี่ยแหละ คือสิ่งที่อาชีพเราถนัดในการช่วยเหลือแบบนี้ ก็เลยได้มา 8 แบบ โดยทีแรก พี่เค้ากะโหวตให้เลือกกัน แต่จังหวะ ที่เราเสนอ เลือกไปนั้นพี่เค้าก็ตัดบทขึ้นมาว่า งั้นเอาแบบนี้แหละ ให้เครดิตคนทำด้วย ^__________^ (ดูสึกดีใจ ยิ้มขึ้นมาซะเฉยๆ) และดีใจอีกนิดที่ทางพี่เค้าเข้าใจในสิ่งที่เราเสนอ

รูปนี้คือ 8 แบบที่ว่า อันที่ผมเลือกคือแบบ 2

โดยที่แบบที่เลือกนั้น สกรีนข้างหลังบรรทัดแรกคำว่า "ทหาร" จะตัวเล็กกว่า "พระราชา" บรรทัดที่สอง คำว่า "ทหาร" และ "ประชาชน" เท่าเทียมกัน

รูปนี้คือโปสเตอร์ ที่พี่เค้าไปลงใน FB เพื่อโฆษณากระจายๆ ต่อไป

ส่วนรูปอันนี้คือเสื้อที่ผลิตจริงใส่จริง เก๋มากมาย ^^

หลังจากได้เห็นรูปที่เค้าแท๊กๆ จากใน FB ที่มีคนใส่เสื้ออันนี้รู้สึกดีใจมากๆ กับตัวเอง เพราะอย่างที่บอกว่าเพิ่งบ่นไปว่าอาชีพเราช่วยไรได้ว่ะเวลาแบบนี้ แต่วันนี้พี่สาวคนนึงก็มาใช้บริการจนเกิดสิ่งดีดี ขอบคุณมากพี่ๆ ที่ทำให้ตัวเองมีคุณค่ามาทันที....จบประโยคแบบนี้ เลยต้องขอจบคำสวยๆ ที่ยืมมาจากพี่เค้าว่า "คนเรามีคุณค่าในตัวเองเสมออยู่ที่เราจะมองตัวเองอย่างไร"

ตัวหายเหนื่อย และยากำลังใจชั้นดี

2011-10-14T07:25:00.001-07:00

ทุกๆ วันเสาร์ จะเป็นวันที่ดีใจมากๆ เพราะจะได้มีโอกาสเจอลูกสาว (หมาที่เลี้ยงไว้ ชื่อหงุดหงิด) ตั้งแต่สายๆ ยันช่วงเย็น

แต่วันนี้ วันศุกร์ เมื่อรู้ว่า เสาร์-อาทิตย์ นี้จะต้องเข้าออฟฟิค ซึ่งปกติ จะขอเลี่ยงวันเสาร์ตลอดโดยที่จะโหมงานในวันศุกร์หรือไม่ก็ ขอมาทำวันอาทิตย์...แต่ครั้งนี้งานเยอะจริงไรจริง เพราะคืนนี้วันศุกร์ คงตั้งใจทำแบบดึกแน่ๆ และคงทำส่วนวันเสาร์อีก แต่อย่างที่บอกงานเยอะจริง ไงๆ ก็ต้องมาวันเสาร์แน่ๆ เลนตั้งใจไว้ว่า ในเวลาปกติ ที่เราทำงานดึก ก็จะมาออฟฟิคเที่ยงหรือบ่าย ตามแต่จะไหวตื่น...แต่การที่เราอยากเจอลูกสาวมากๆ กลัวว่าไม่ได้เจอ เพราะคิดถึงมันมากๆ เลยต้องทำงานในส่วนวันเสาร์ ซึ่งเสร็จก็ไม่รู้ว่าเวลาตีเท่าไร และต้องตื่นแต่เช้าเผื่อไปหาลูกสาว แล้วช่วงบ่ายมาทำงานยาวๆ ยันอาทิตย์อีก...เหนื่อยน่ะ เหนื่อยมาก ปกติจะไม่ตื่นอยู่แล้ว แต่…..

ครั้งนี้ต่างออกไป..ยังไง หงุดหงิดลูกสาว ทำให้เราเปลี่ยนไป จากเหนื่อ

ยทำเป็นฮึดสู้ ตื่นตัว เพราะการที่ยอมเหนื่อยแบบนี้ มันมีเหตุและผลอยู่ ซึ่งจะทำให้เรามีโอกาสได้เจอหน้าลูก ยอมทำงานดึกๆ และรีบตื่นเื่อไปเจอหงุดหงิด ทุกครั้งเวลาที่ทำงาน จะเกิดรอยยิ้มตลอดว่าพรุ่งนี้จะได้เจอ จะได้กอดได้ลูบหัว...แล้วเชื่อว่าหลังจากเจอมัน ฉันจะมีแรงสู้ต่อไปแน่นอน....สู้ไปเรื่อยๆ เพื่อจะได้เจอกับลูกสาวในวันเสาร์ต่อๆ ไป ที่พิมพ์ตอนนี้จะบอกว่าไม่ได้เว่อร์เลย มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากๆ เข้าใจความเป็นพ่อเป็นแม่เลย ที่ทำอะไรต่อมิอะไรได้เพื่อลูก รักพ่อรักแม่มากขึ้น ^^ หงุดหงิดคือตัวหายเหนื่อย และยากำลังใจชั้นดีเยี่ยมของผม รักและคิดถึงลูกมาก แม่หงุดหงิดก็เหมือนกัน เรารู้อยู่แก่ใจว่าหงุดหงิดไม่ใช่แค่เพื่อน มันคือลูกสาว

ไอซียู!!!

2011-10-05T05:34:00.000-07:00

good or bad ??

2011-09-18T20:18:00.000-07:00

cry - คาย ??

2011-09-09T01:41:00.000-07:00

untitled 3

2011-09-08T04:01:00.001-07:00

คุณจะ....

2011-08-22T08:41:00.000-07:00

คุณจะไม่อยากตื่นมาเผชิญกับเช้าวันใหม่ คุณจะรีบแต่งตัวออกจากบ้านทันที คุณจะรีบเดินทางเผื่อออกมาเจอจากความวุ่นวายเป็นเพื่อนคุณ คุณจะรีบมาทำงานเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว คุณจะทำงานโดยที่ไม่อยากคุยกับใคร ถึงแม้คุณจะอยากอยู่กับเพื่อนก็เถอะ คุณจะไม่อยากกินข้าวกลางวันคนเดียวแต่ก็ใช่ว่าคุณอยากคุยกับใครอีกนั่นแหละ คุณจะขอให้มีงานเยอะเผื่อแกล้งใจตัวเองให้ดูวุ่นวายคุณจะฟังเพลงแนวไหนก็ได้ ทุกค่ายทุกศิลปินได้ทุกเพลงเพราะมันทำให้ใจเราไม่เงียบและเสียงดีเจก็เหมือนเพื่อนของเราไปโดยปริยาย คุณจะทำงานจนบ้าคลั่งแต่ไม่ได้อยากให้งานมันลดลงหรือเสร็จแต่อย่างไร คุณจะไม่รู้สึกว่าการเลิกงานเร็วเป็นสิ่งดีกับคุณเพราะคุณไม่รู้ว่าจะรีบกลับไปเผื่อ คุณจะรู้สึกอยากไปเที่ยวต่อกับเพื่อนแต่ก็ไม่ได้อยากคุยกับเพื่อนอีกเหมือนกัน คุณจะไม่อยากกินข้าวเย็นไม่ว่ากรณีเงินเดือนออกหรือฉลองอะไรก็แล้วแต่ คุณจะไม่อยากรีบกลับบ้านและคุณจะภาวนาให้รถมาช้าหรือบนถนนรถติด คุณจะรู้สึกว่าเสียงเพลงเสียงผู้คนเสียงรถบนท้องถนนไม่ดังวุ่นวายเลยสักนิด คุณจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้หมุนไปตามจังหวะที่โลกเดินเลย คุณจะรู้สึกว่าเวลามันช้ามากทั้งๆ ที่มันเดินปกติเหมือนอยู่ทุกวัน คุณจะรู้สึกว่าอะไรก็ตามระหว่างเดินทางถ้าเจอผู้คนหรือสิ่งของแปลกๆ คุณก็ไม่รู้จะจำเผื่ออะไรเพราะไม่รู้จะมาเล่าให้ใครฟัง คุณจะกินข้าวไม่อร่อยถึงคุณจะกำลังกินของโปรดที่ชื่นชอบ คุณจะดูหนังไม่สนุกถึงมันจะเป็นเรื่องโปรดหรือมันที่สุดมันส์ขณะนั้น คุณจะอ่านหนังสือแล้วเจอคำดีๆ ก็ต้องเก็บมันไว้คนเดียว คุณจะอ่านชินจังให้ฮาขนาดไหนมันก็ไม่ฮาเหมือนทุกทีถ้าคุณอ่านอยู่คนเดียว คุณจะไม่รู้สึกตื่นเต้นเมื่อเงินเดือนออกหรือได้โบนัสเพราะไม่มีคนให้ไปฉลองกับคุณ คุณจะเหงาอยู่คนเดียวอยู่ดีเมื่อกลับมาอยู่บ้านซึ่งเมื่อกี้ต่อให้คุณอยู่กับเพื่อนเป็นล้านก็เหอะ คุณจะรู้สึกว่าโลกมันโหดร้ายและสามารถทำให้เราร้องไห้ได้ตลอด คุณจะไม่รู้สึกหงุดหงิด โกรธ โมโห หรืออารมณ์ดีเพราะคุณไม่อยากรับรู้สิ่งนั้น คุณจะอยากรับรู้ว่าเธอทำอะไรอยู่แต่คุณก็ไม่กล้าถามเค้าตรงๆ คุณจะโทรไปหาเธอแต่ก็กลัวว่าเธอรับเพราะคุณกลัวว่าคำพูดของเธอกับสิ่งที่คุณคิดจะไม่ใช่อย่างที่เธอพูด คุณจะอยากร้องไห้ทันทีเมื่อพบเจอสิ่งที่คุณคุ้นเคยแต่ที่ไม่คุ้นคือคุณคนเดียว คุณจะคิดถึงเธอเป็นที่สุดไม่ว่าคุณจะได้ทำอะไรก็แล้วแต่และคุณจะรู้สึกรัก "เธอ" มากถ้าคุณได้ทะเลาะและห่างจากคนรัก.......ฉันคิดถึงเธอ "ก้องกุ้ง"

มัน-แนว-มาก

2011-07-26T00:18:00.001-07:00

ก่อนเกริ่นขอออกตัวหน่อยว่า เรื่องที่เล่าเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องได้ผ่านมาสักพักแล้วแต่เพื่อความสะใจในการอ่านของเพิ่มเติมแต่ง(เพียงเล็กน่้อย)........เพราะบางประโยคก็จำไม่ค่อยได้ แต่ความหมายเป๊ะหมด

หลังเลิกงานสักประมาณทุ่มกว่าๆ..กลับบ้านโดยนั่งรถไฟฟ้าใต้ดิน ยืนฟังเพลง แล้วบังเอิญเจอเพื่อน(รุ่นน้อง)ที่ทำงานเก่าสมัยที่เพิ่งเรียนจบนู่นแนะ ขอเรียกชื่อง่ายๆ สำหรับคนที่ไม่รู้จักน่ะฮะ คนนี้ชื่อ "วรนุช" (นามสมมุติ) น่ะ.....คุณ "วรนุช" มันก็เดินมาทักทายคุยด้วย (มากับแฟนด้วย)

"เฮ้ยเบิ๊ด ไงไปไหนหรอ"

"อ๋อ กำลังกลับบ้าน เพิ่งเลิกงาน"

"แล้วทำงานที่ไหนว่ะเบิ๊ด" (เริ่มมีขึ้นว่ะ)

"ก็ทำแถวลาดพร้าวอ่ะแหละ ใกล้ยูเนี่ยน"

พอคุยจบประโยค มันก็หันไปคุยกับแฟนบอกว่า...

"เนี่ย เบิ๊ดก็เคยทำที่เดียวกับวรนุชเลย มาแทนเบิ๊ดที่กำลังออกไป"

แฟน "วรนุช" ก็พูดมาบ้างว่า "โหย พี่คนนี้ ทำกราฟฟิกหรอ...แต่งตัวไม่เห็นเหมือนเลย"

"....ไม่เห็นเหมือนกราฟฟิก แล้วไอ้พวกกราฟิกมันแต่งตัวแบบไหน" นึกในใจไม่กล้าพูดกล้วโดนต่อยหาว่าไปกวนตีนพี่กราฟฟิกเค้า

"วรนุช" เสริมมาอีกว่า "เออ นั่นดิ เบิ๊ดทำไมแต่งตัวเรียบๆ จัง ดูไม่ออกเลยว่าทำงานโฆษณา กราฟฟิกน่ะเนี่ย ไรว้าาาาาา" "แปลกจัง.คริคริคริ" แฟนมันเสริม

หลังจากคู่รักนี้พูดจบก็มองที่ชุดของมัน ชุดของแฟนมันตัดออกไปเพราะไม่ได้สนใจอะไร ขออธิบายชุด "วรนุช" ล่ะกัน....

ใส่หมวก-แว่นดำคาดอยู่ที่หมวก+เสื้อยืดลายกราฟฟิกสุดจ๊าบ+กางเกงขาเจี๊ยบ(ที่พองๆ ช่วงตัวแล้วขารีบๆ ช่วงหน้าแข้ง) ตัดขาอีกต่างหาก+รองเท้าแวนแบบกังฟู+เป้สะพายข้าง+มีโซ่คาดกระเป๋ากางเกงด้วยน่ะ.....ครบเช็ต

หลังจากเพิ่งดูอยู่แวบหนึ่ง นึกสงสัยเลยถามมัน "แล้วแต่งตัวไงดีล่ะ"

"มึงก็แต่งให้มันมีอะไรหน่อยซิว่ะ แบบนี้เรียบเกิ๊น" "ฮ่าฮ่าฮ่า" แฟนมันเสริมเป็นปี่เป็นขลุ่ย

พอมันพูดจบ มันก็จะลงพอดีที่สถานีหน้า เลยได้พูดกับมันไปทีหนึ่งก่อน เดินหนีออกไปว่า

"ถ้าแต่งตัวแนวๆ แล้วทำให้กูเก่งขึ้น กูก็จะแต่ง".....(คำนี้ได้มากจาก rutty)

ก่อนจบของพูดนิดนึงเกี่ยวกับงานของ "วรนุช" คือไม่ใช่ว่าเพราะงานมันไม่ใช่แนวผมเลยถึงมาบอกว่าไม่สวย แต่งานมันเป็นประเภทที่ดูเยอะ เยอะซะจนมันมากเกินไป ตอนมาสมัครงาน ดีไซส์งานโฆษณาแล้วเอารูปวานมายืดจนผิดสเกล --" เสียวแดก

Dessert

2011-07-13T00:20:00.000-07:00

Myspace

2011-07-06T01:34:00.001-07:00

what day is today?

2011-07-05T00:56:00.000-07:00

Ronaldo Luíz Nazário de Lima

2011-07-03T05:48:00.000-07:00

นับตั้งแต่สิ้นยุคของ "ไข่มุกดำ" เปเล่ไป ชาวบราซิลก็เฝ้าถวิลหาผู้ที่จะเข้ามาทดแทนด้วยความหวัง แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่ใครสักคนที่จะมาสร้าง "ปรากฏการณ์" ได้เหมือนที่อดีตราชาลูกหนังโลกเคยทำไว้ จนกระทั่งมาถึงวันที่ฟ้าส่ง "โรนัลโด้" มากำเนิดขึ้นบนโลกลูกหนัง

โรนัลโด้ หลุยส์ นาซาริโอ เด ลิมา หรือ "โรนัลโด้" เกิดที่ เบนโต ริเบริโอ ชุมชนแออัดแห่งหนึ่งในเมืองริโอ เด จาไนโร ในบราซิล แตที่ชุมชนแออัดแห่งนี้เองที่กลายเป็นแหล่งบมเพาะพันธุ์เจ้าหนูน้อยคนนี้ให้กลายเป็นหนึ่งในนักฟุตบอลที่เก่งกาจที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์โลก

เส้นทางชีวิตของโรนัลโด้ เริ่มต้นเหมือนเทพนิยายเมื่อมาพบกับตำนานลูกหนังอย่าง "แจร์ซินโญ่" ในระหว่างที่ยังเป็นเด็กดาวรุ่งอายุ 14 เท่านั้น และอดีตนักเตะในตำนานรุ่นราวคราวเดียวกับเปเล่ ก็จับสัมผัสบางอย่างได้ในตัวของหนุ่มน้อยคนนี้ ทำให้ช่วยดึงไปติดทีมชาติบราซิลชุดเยาวชน รวมทั้งยังพาเข้าไปในทีมเยาวชนของครูไซโร่ เอสปอร์เต้ คลับ หรือเรียกสั้นๆว่าครูไซโร่ สโมสรแรกในชีวิตของเขา

และหลังจากที่ขัดเกลาฝีเท้าอยู่ไม่นานนัก โรนัลโด้ ก็เริ่มแสดงพรสวรรค์ให้สมกับที่แจร์ซินโญ่ การันตีด้วยการลงประเดิมในศึกชิงแชมป์แห่งชาติบราซิล และทำผลงานน่าเหลือเชื่อสำหรับเด็กหนุ่มอายุน้อยด้วยการยิง 12 ประตูจากการเล่นแค่ 14 นัดเท่านั้น

ผลงานดังกล่าวของโรนัลโด้ รวมทั้งในการยิงแฮตทริกในเกมดาร์บี้แมตช์กับแอตเลติโก มิไนโร ก็ไปเข้าตาของแมวมอง ปิเอ้ เด วิสเซอร์ ซึ่งเป็นทั้งโค้ชและแมวมองที่มีชื่อเสียงในฮอลแลนด์ และได้รีบติดต่อเพื่อขอดึงตัวเจ้าหนูมหัศจรรย์รายนี้ไปเล่นกับพีเอสวี ไอนด์โฮเฟ่น ในฮอลแลนด์ทันทีด้วยค่าตัวราว 6 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

แต่แม้โรนัลโด้ จำต้องระเห็จออกจากบ้านเกิดอย่างรวดเร็วเกินทำใจสำหรับเด็กน้อยที่เพิ่งจะอายุครบ 17 ปี แต่ก็เหมือนฟ้าลิขิมาให้เขาต้องเลือกเส้นทางเดินสายนี้ และที่พีเอสวี ฝีเท้าของโรนัลโด้ ก็ยิ่งพัฒนามากขึ้นไปอีก และเริ่มเปล่งประกายความเป็นนักเตะอัจฉริยะที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์อันน่าเหลือเชื่อ

ในระหว่างนั้น โรนัลโด้ ยังได้ถูกเรียกตัวติดทีมชาติบราซิล ชุดลุยฟุตบอลโลก 1994 ที่สหรัฐอเมริกาด้วย ซึ่งแม้จะไม่ได้ลงสนามแม้แต่นัดเดียวแต่เขาก็ได้เหรียญแชมป์ฟุตบอลโลกมาครองด้วย ก่อนจะเริ่มต้นสอดแทรกตัวเป็นผู้เล่นทีมชาติบราซิลในยุคของคาร์ลอส อัลแบร์โต้ ปาร์ไรร่า

"โอ ฟีโนมีโน" หรือ "ปรากฏการณ์" คือคำจำกัดความของกองหน้าอัจฉริยะผู้มีฟันกระต่ายเป็นเอกลักษณ์รายนี้ ด้วยสไตล์การเล่นที่ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ทั้งสิ้น และไม่มีใครที่สามารถหยุดยั้งพลังการพุ่งตัวด้วยความเร็วราวกับจรวด สัมผัสบอลที่นิ่มนวล การสับขาหลอกที่ทำให้คู่ต่อสู้หลงทิศ และการจบสกอร์ที่เฉียบขาดราวกับติดเรดาร์ไว้ที่ปลายเท้า

โรนัลโด้ กลายเป็นที่ต้องการของสโมสรยักษ์ใหญ่ทุกทีมในยุโรปหลังทำผลงานเหลือเชื่อด้วยสถิติ 42 ประตูจาก 44 นัด และสุดท้ายก็เป็นบาร์เซโลน่า ยักษ์ใหญ่แห่งสเปนที่ได้ตัวไปร่วมทีม

ในสีเสื้อเลือดหมูและมีขุนพลชั้นยอดรอบกายเต็มไปหมดก็ยิ่งทำให้โรนัลโด้ ทวีความเก่งกาจขึ้นชนิดที่ไม่มีใครเทียบได้ จนมีการเปรียบเปรยว่าโรนัลโด้ นั้นเก่งกาจราวกับ "เอเลี่ยน" จากนอกโลกเลยทีเดียว แต่อัจฉริยะลูกหนังคนนี้ก็อยู่กับทีมบาร์ซ่า ได้แค่ฤดูกาลเดียวก็ขอย้ายไปอยู่กับอินเตอร์ มิลาน ในอิตาลีแทน ทิ้งไว้เพียงผลงานน่าเหลือเชื่อด้วยจำนวนประตู 34 ลูกใน 37 นัด

ที่ซาน ซิโร่ โรนัลโด้ กลายเป็นนักฟุตบอลหมายเลขหนึ่งของโลกอย่างเต็มตัวกวาดรางวัลได้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลก (1996 - อายุน้อยที่สุดที่ได้รับ ,1997) รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมยุโรป (บัลลงดอร์ - 1997) ) หรือจะเป็นผู้เล่นทรงคุณค่าของยูฟ่า (1998) แต่เมื่อถึงฟุตบอลโลก 1998 ที่ฝรั่งเศส โรนัลโด้ ในฐานะกองหน้าความหวังสูงสุดของทีมก็ต้องผิดหวังเมื่อได้เพียงแค่รองแชมป์โดยแพ้ต่อเจ้าภาพไปขาดลอย 3-0 ในนัดชิงชนะเลิศ และตัวเขาเองก็มีอาการผิดปกติก่อนเกมจนมีเสียงลือออกมามากมายในเรื่องนี้

หลังจากนั้นฝันร้ายของเขาเมื่อเริ่มประสบกับปัญหาอาการบาดเจ็บมากมายจนแทบทำให้ท้อแท้อยากเลิกเล่นฟุตบอลไปเลย โดยเฉพาะในปี 2000 ที่โรนัลโด้ พักการเล่นไปยาวนานร่วมปีแต่กลับมาลงเล่นได้แค่ 7 นาทีก็ต้องบาดเจ็บอย่างรุนแรงซ้ำอีกครั้ง วันนั้นโรนัลโด้ ร่ำไห้อย่างไม่อายใครต่อโชคชะตาอันโหดร้าย

แต่เขากลับสามารถกลับมาลงเล่นได้อีกครั้งหลังใช้เวลาในการรักษานานนับปี และด้วยการดูแลประคบประหงมอย่างดีในที่สุดโรนัลโด้ ก็เริ่มต้นกลับมาทำผลงานได้น่าประทับใจ ซึ่งแม้จะเปลี่ยนสไตล์การเล่นจากที่เคยใช้พลังความเร็วเหนือธรรมชาติของตัวเองเป็นหลัก ก็มาใช้ชั้นเชิงและสัญชาติญาณในการล่าประตูแทน

โรนัลโด้ กลับมายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกลูกหนังอีกครั้งในปี 2002 เมื่อสามารถนำบราซิล คว้าแชมป์ฟุตบอลโลกได้สำเร็จโดยตัวเองแม้จะเพิ่งหายเจ็บกลับมาก็ยังสามารถคว้ารางวัลดาวซัลโวได้ด้วยการยิงจำนวน 8 ประตูด้วยกัน จบปีนั้นยังได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมของโลกอีกด้วย

แต่สำหรับชีวิตในสโมสร โรนัลโด้ ขอเลือกที่จะย้ายไปเล่นในสเปนอีกครั้งกับทีม "ราชันชุดขาว" เรอัล มาดริด ด้วยค่าตัว 39 ล้านยูโรท่ามกลางข่าวลือความสับสนมากมาย โดยเฉพาะเรื่องความขัดแย้งกับเอคตอร์ คูเปร์ โค้ชอินเตอร์ มิลาน ในขณะนั้น

ที่ซานติอาโก เบอร์นาเบว โรนัลโด้ ได้รับการต้อนรับเยี่ยงราชาในฐานะหนึ่งใน "กาลาคติกอส" ของฟลอเรนติโน่ เปเรซ อดีตประธานสโมสรเรอัล มาดริด และผนึกกำลังร่วมกับสุดยอดนักเตะของโลกอย่างซีเนอดีน ซีดาน ,หลุยส์ ฟิโก้ ,ราอูล กอนซาเลซ และโรแบร์โต้ คาร์ลอส ช่วยกันพาทีมคว้าแชมป์ได้ในปี 2003 ซึ่งเป็นการคว้าแชมป์ลีกเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาด้วย

แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก็ค่อยๆหมดไปอย่างรวดเร็ว เพราะเรอัล มาดริด มีปัญหาภายในทั้งในระดับบริหารและในระดับการจัดการทีม การเปลี่ยนแปลงโค้ชมากมายหลายหน้าบวกกับปัญหาสุขภาพร่างกายที่นอกจากจะเจ็บกระเสาะกระแสะแล้วยังมีเรื่องของน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นอย่างมากจนกลายเป็นนักเตะร่างอวบไป

ปัญหาน้ำหนักตัวยังทำให้โรนัลโด้ ถูกวิพากษ์วิจารณ์โจมตีจากประธานาธิบดีบราซิล ในระหว่างฟุตบอลโลก 2006 ซึ่งมีแต่ความสงสัยว่าโรนัลโด้ยังจะวิ่งไหวอีกหรือในยามนี้ แต่กระนั้นเขาก็ยังยิงได้ 3 ประตู ทำสถิติรวมในฟุตบอลโลกเป็น 15 ประตู ซึ่งเป็นสถิติสูงสุดตลอดกาลไปในทันที และเป็นการจารึกชื่อตัวเองไว้ในฐานะยอดนักเตะของโลกเทียบเคียงเปเล่ ราชาลูกหนังชาวบราซิลคนก่อน แม้ว่าโรนัลโด้ จะพลาดหวังแชมป์ฟุตบอลโลกสมัยที่ 3 ของตัวเองก็ตาม

แต่หลังกลับมาจากฟุตบอลโลก โรนัลโด้ ก็ประสบปัญหาอาการบาดเจ็บและเริ่มถูกมองข้ามจากฟาบิโอ คาเปลโล่ โค้ชชาวอิตาเลี่ยน ที่เชื่อใจรุด ฟาน นิสเตลรอย กองหน้าชาวฮอลแลนด์ที่เพิ่งย้ายมาจากแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด มากกว่าทำให้โรนัลโด้ จำใจต้องย้ายกลับมาเล่นในอิตาลีอีกครั้ง โดยมีเอซี มิลาน รับมาร่วมทีม

เวลานี้โรนัลโด้ แม้จะเริ่มเข้าสู่ช่วงบั้นปลายชีวิตลูกหนังแล้ว แต่ก็เริ่มทำผลงานได้ดีกับทีมรอสโซเนรี่ ด้วยความหวังลึกๆว่าจะกลับมายืนบนจุดสูงสุดของโลกและทำให้แฟนๆต้องจดจำชื่อของเขาในฐานะหนึ่งในสุดยอดกองหน้าในตำนานตลอดกาล

ข้อมูลจาก : MSN ฟุตบอล

Untitled..Text

2011-06-29T02:22:00.000-07:00

กับทุกสิ่งกับทุกอย่าง ปล่อยมัน..หากขวางทาง

เราไม่อ้างว้าง..หนทางยังอีกไกลนัก

อย่ายึดติด หากคิดอยู่ หยุดดูความต้องการ

ทุกอย่างจะคล้ายเหมือนไฟเผาใจหมด

- apple of sodom

What's on your mind?

2011-06-12T08:18:00.000-07:00

"What's on your mind?"......คุ้นๆ คำนี้ไหมครับ ถ้ายังไม่คุ้น ลองแปลเป็นไทยดูน่ะฮะ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่?" ใช่แล้วฮะ "คำ" คำนี้อยู่ในช่องที่เรากำลังจะพิมพ์สเตตัสใน facebook นั้นเองฮะ มีใครที่ยังไม่เล่นอีกบ้างไหมฮะเนี่ย ๕๕๕๕๕๕

สารภาพฮะ ผมคิด FB ฮะ เคยถึงขั้นว่างไม่ได้ ถ้าไม่ได้อยู่หน้าคอมก็หยิบมือถือมาเล่นทันที เด๋วนี้อาการทุเลาลงแล้ว เอาเฉพาะ ที่เปิดคอมเล่นเน๊ตก็พอ เหมือนที่เคยแซวในบทความก่อนหน้านี้ไปว่า "47% ของคนหนุ่มสาวในประเทศต่างๆ ทั่วโลกใช้เวลาถึง 5 ชั่วโมง หรือมากกว่านั้นในแต่ล่ะวัน หมดไปกับเครือข่ายสังคมออนไลน์อย่าง Facebook และ Twitter"

ช่วงก่อนนี้ ถ้ายังจำกันได้ "HI5" อันนั้นก็ถือว่าเป็นปรากฎการณ์แรกๆ

เหมือนกันน่ะ แต่ที่สุดของปรากฎการณ์คงเป็นเจ้า FB นี่แหละน่ะผมว่า

เพราะนอกจากจะมีการลงรูปอัพรูปให้เพื่อนๆ ได้มาคอมเม้นต์มาแซวได้ตลอด ก็มีไอ้คำว่า "What's on your mind?" น่ะ ที่ทำให้ FB ได้เป็นที่นิยมมากจนถึง

ทุกวันนี้ โดยส่วนตัวเลยน่ะ ผมว่ามาจากการที่มีช่องนี้แหละ เพราะมันเหมือนเป็นการแสดงทัศนคติ ในช่วงเวลาหนึ่งๆ แล้วที่สำคัญอีกอย่างก็คือ ถ้ามีผู้ส่งสาร ก็ต้องมีผู้รับสารถึงจะสมบูรณ์แบบในการสือสาร และมันยิ่งสมบูณ์มากๆ ขึ้นเข้าไปอีก เมื่อผู้รับสารนั้นสามารถโต้ตอบกลายเป็นผู้ส่งสารได้ทันทีเหมือนกัน ทำให้เกิดเป็นสนทนาที่ทำให้มีมิตหลายๆ แบบเกิดขึ้นมากมาย....การได้อ่าน

ได้คุย แสดงทัศนคติ หรือแม้กระทั่งคำชม คำแซวก็เถอะ ทำให้เพื่อนๆ คนอื่นๆ ที่มาเห็นมาอ่านก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาแจม ทำให้เกิดสังคมกลุ่มก้อน ก้อนหนึ่งขึ้นมาเหมือนกัน เหตุนี้แหละ ทำให้ FB มันบูมอย่างล้นหลามดังที่ในหนังเรื่อง "The Social Network" ก็มี ตย. ให้ดูถึงที่มาที่มันประสบความสำเร็จ (ใครที่ยังไม่ดูแนะนำให้หามาดูซะ เพราะนี่คือหนังที่สนุกอันดับต้นๆ ของผมเลยน่ะ พูดมาเยอะแยะ เสียเวลาหมด เด๋วขอตัวก่อนน่ะ จะไปคิดอะไรเท่ๆ จะได้มาโพส

ให้สาวๆ มากด like มาคอมเม้นต์สร้างกระแสก่อน อิอิอิ คริคริคริ อุอุอุ หุหุหุ

เลือกแบบไหน

2011-05-10T00:16:00.000-07:00

เนื่องจากที่เคยบอกในเรื่องที่ว่า "เราพบกันเพราะ(ตัว)หนังสือ" เลยได้มาเจอน้องคนหนึ่ง...ขอเอาเรื่องน้องพูดถึงน่ะ คงไม่ว่ากัน

เป็นเด็กกำลังขึ้นปีสาม เรียนวิศวะ(ถ้าจำไม่ผิดน่ะ ถ้าผิดก็มาว่าหลังไมค์เลยน่ะ) เป็นผู้หญิง น่ารักตาโตขาวสวยหมวยอึ่มคุยเก่งชอบดูหนังฟังเพลงแต่งตัวเก๋รวยไฮโซติดดิน....โอเคเริ่มไปไกลแหละ 555 เข้าเรื่องเลยน่ะ ก็พูดคุยเปลี่ยนทัศนะคติไปมาจนมาคุยกันเรื่องเรียน...น้องเค้าบอกพูดมาว่าอยากจะเรียน "สถาปัตย์-ออกแบบภายใน" แล้วน้องก็พูดมาอีกคำที่เท่มากๆ ว่า "เนี่ยพี่ เด๋วหนูจะซิวเข้าสถาปัตย์แหละ" ไอ้เราก็ฟังแบบนั้นก็ฮึกเหิ่มเลยช่วยเชียร์ให้เลือกไปทางที่ชอบ เพราะถ้าไม่ชอบแล้วฝืนเรียนไปสุดท้ายก็ต้องทำงานกับสิ่งที่ไม่ชอบ-ทำงานกับสิ่งที่ไม่ชอบ นี่มันไม่มีความสุขเลยน่ะฮะ โอเคแน่นอน วิศวะ อาจทำให้เงินดี มีเงินเดือนสูงๆ ก็จริงอยู่ แต่ทุกๆ เช้าที่ตื่นขึ้นมาเพื่ออยู่กับสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบจะมีความสุขก็เต็มที่ก็ไอ้วันเงินเดือนออกนี่แหละ ซึ่ง 1 เดือนจะมีความสุขแค่ 1 ครั้ง.....เท่านั้นเองหรอกหรือที่อยากเป็น แต่ถ้าเราทำงานกับสิ่งที่เราสนใจล่ะ ทำงานกับสิ่งที่เราชอบล่ะ แบบนี้จะเรียกว่างานไหม โอเคงานอาจมีบ้างที่เหนื่อย มีบ้างที่หนักหนาสาหัส แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถนัดที่รักที่ชอบ แน่นอนมันต้องผ่านได้ดีกว่าสิ่งที่ไม่ชอบไม่ถนัดหลายเท่าตัวอยู่แล้ว แล้วถ้าฝืนแบบว่าเรียบจบวิสวะแต่ไปเรียนเพิ่มเติมด้านออกแบบ เผื่อให้ได้ทำงานเกี่ยวกับงานออกแบบได้..อันนี้คงไม่ดีแน่ๆ จะยิ่งเสียเวลาและเสียโอกาสเข้าไปอีก แถมบางคนเรียนมาตั้งนานยังไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบอะไร เรียนตามเพื่อนด้วยซ้ำไป การที่เรารู้จักตัวเองว่าชอบอะไรนี่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีช้าหรือเร็วเกินไปอยู่แล้ว มันน่าเศ้ราถ้ารู้ว่าชอบแต่ไม่ทำนี่ซิ..........ถือว่าเป็นเหตุการ์ณตัวอย่างที่ดีมากๆ และเป็นไอดอลของผมได้เลยน่ะในการตัสินใจตามล่าความฝัน ยิ่งกว่า เดอะสตาร์ หรืออคาเดมี่ฯ นั่นอีก (ฮา)

มาวันนี้น้องเค้าได้ติดคณะที่ตัวเองอยากเรียนแล้ว (กำลังจะเปิดภาคเรียน) ก็เอาใจช่วยเต็มที่แล้วเมื่อเรียนจบออกมาได้อยู่กับสิ่งที่เรารัก แค่อีก 4 ปี ต่อจากนี้ ไม่ได้นานเกินไปเลย ซู่ซู่

เราพบกันเพราะ(ตัว)หนังสือ

2011-04-21T01:42:00.000-07:00

เนื่องวาระดิถีของจำนวนผู้ชมของบล๊อกครบ (และกำลังเกินไปเรื่อยๆ...) 5000 ครั้ง ว้าวววว

ขอขอบคุณทุกคนที่เคยแวะผ่าน แวะดู แวะชม แวะ ฯลฯ มากๆ ครับ

เราพบกันเพราะ(ตัว)หนังสือ (ขอหยิบชื่อหนังสือ"เราพบกันเพราะหนังสือ" ของ คุณบินหลา สันกาลาคีรี)

ผมได้เพื่อนก็จากบล๊อก มีคนติดตามบล๊อก มันทำให้รู้สึกดีๆ จิงๆ น่ะ มันบอกม่ถูกน่ะความรู้สึกแบบนี้ เพิ่งเข้าใจเวลานักร้องสัมภาษณืว่ารู้ดีแบบนั้นแบบนี้ที่มีคนร้องเพลงของเรา....

มาถึงจุดนี้ไม่เคยคิดเลยน่ะว่าจะทำให้ใครอ่าน นอกจากความต้องการของตัวเองล้วนๆ ก่อนหน้าที่จะทำนี้พูดตรงๆ ทำโดยที่ไม่หวังอะไร แต่อยากได้ความคิดน่ะตอนนั้นของตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้น ณ ตอนนั้น มาถึงตอนนี้ สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนจิงๆ ก็คือ การพิมพ์ผิด 555+ อย่าคิดว่าผมไม่ตรวจทานน่ะ ตรวจทานแต่ไม่ละเอียด ๕๕๕ เลยคิดว่าเป็นลายเซ็นต์ ไปเลยล่ะกัน

มีรุ่นพี่สองคนที่เป็นไอดอลในการเขียนบล๊อก (ไม่ขอเอ่ยชื่อแต่มีกล่าวในบทความเก่าแล้ว)....

เคยมีครั้งนึงที่รู้สึกเซ็งมาก....จำได้เลยว่าเป็นครั้งที่ผมเกิดอคติกับคนนั้นๆ ไปตลอด เรื่องเกิดขึ้นว่า ผมคุยกันปกตินี่แหละ แล้วผมก็พูดถึงบอกว่าเขียนแล้วเพลิน สนุกดี พอไม่ทันพูดจบอะไร เค้ามาพูดตัดจบว่า "เพ้อเจ้อว่ะ" เท่านั้นแหละ ผมไปไม่เป็นเลย หน้าชามากๆ แต่เหตุการ์ณครั้งนั้นก็ผ่านมาได้โดยดี โดยที่ผมไม่ได้ไปทำตัวติดยาเป็นปัญหาสังคมอะไร 5555

เพราะส่วนตัวผมเชื่อน่ะ เชื่อว่าสิ่งที่ทำอยู่มันมีความสุข แล้วอะไรที่คนเราทำแล้วมีความสุข เมื่อรู้แบบนี้ทำไมเราจะไปหยุดมันล่ะ (ขอให้มันไม่กระทบใครเหอะ) ถ้าบล๊อกผม มีแค่ 2 คน อ่านหรือแม้กระทั่งมีตัวผมคนเดียวที่อ่าน ผมก็มีความสุข มันเป็นสิ่งที่เราเชื่อมั่นว่าสิ่งนี้แหละ คืออีกวิถีหนึ่งที่สามารถบำบัดเราได้จากเหตุการ์ณข้างนอก จากเหตุหลายๆ อย่างที่ทำให้เราใจฝ่อ มันช่วยได้จริงๆ น่ะ นี่แหละ วิทีของผม คนอื่นก็อาจมีแต่ต่างกันไป แต่ของผมแบบนี้แหละ คือ"อีกอย่าง" ที่ทำให้ยิ้มได้ กลับมามีแรงเต้นแร้งเต้นกาไปอีก

สำหรับคนที่มาอ่านจนถึงบรรทัดนี้บอกตรงๆ รู้สึกดีมากๆ เลย ที่ยอมเสียเวลามาอ่านสิ่งที่เรียกว่าเป็นทัศนส่วนตัวล้วนๆ ของผม หลังจาก ครั้งนี้ความตั้งใจของบล๊อกนี้สำหรับผมมันคือของส่วนตัวแต่สำหรับสาธารณะ ถ้าการอ่านบล๊อกผม ทำให้คนอื่นฮา โดยที่จะได้อะไรหรือไม่ได้อะไรก็เหอะ ขอให้ฮา ให้สนุกไปกับมัน เหมือนที่ผมสนุกด้วยแล้ว เชื่อขนมกินได้เลยว่า ผมโคตรมีความสุขเลย

ความสุขของฉันแค่สามบาท

2011-04-20T08:01:00.000-07:00

เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งเจอเค้าบอกว่า "สิ่งเล็กๆ ในชีวิตประจำวันนี่แหละ ที่จะทำให้เรามีความสุขในแต่ล่ะวัน"

ไม่ต้องยิ่งใหญ่ว่าสิ่งที่เราทำจะสร้างประโยชน์กับโลกนี้ซักเท่าไร ขอแค่เรารู้สึกดีกับมันก็พอ(แต่ต้องไม่ให้คนอื่นเดือดร้อนน่ะ)

เมื่อวานก็เหมือนกับวันอื่นๆ ปกติ ที่ต้องนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินแล้วต่อรถเมล์เผื่อกลับบ้าน แต่ไม่รู้คิดอะไร ดันนึกสนุก+เบื่อ เลยลองนั่งรถเมล์อีกสายดูโดยที่ไปลงท่าช้าง แถวศิลปากร แล้วก็ต่อเรือข้ามฟากจากท่าช้าง เผื่อไปลงท่าเรือวังหลัง ค่าโดยสาร "สามบาท"

เวลาตอนนั้นประมาณซัก ทุ่มกว่าๆ ระหว่างไปท่าเรือเดินไปฟังเพลงจากไอพอตไป..ค่อยค่อยเดินทีล่ะเก้าทีล่ะเก้าพร้อมกับจังหวะของเสียงเพลงที่ผ่านสายหูฟังมายังโสตของประสาทการรับฟังจนเกิดอาการความสุขไปยังสมองแล้วสั่งการทำให้มุมปากยิ้มและขยับตามเสียงขับร้องของเพลง.......

ถึงท่าเรือ จ่ายค่าเรือแล้วไปรอที่โป๊ะ วันนั้นช่วงกลางวันอากาศร้อนทั้งวันอบอ้าว แต่ตอนนี้ระหว่างรอเรือ ความร้อนได้จากหายไป ลมที่พัดเย็นๆ เลียบระหว่างน้ำได้มาแทนที่ ทันทีที่เรือเข้าฝั่ง คนไม่ถึงสิบคนไปจับจองที่นั่งบนเรือ …หลังสุด สุดชิว นั่งฟังเพลงพร้อมก้มดูพระจันทร์ในแม่น้ำเจ้าพระยาที่สะท้อนมาจากข้างบน เหลือบไปเห็นวันอรุณที่ยังสวยงามเหลือเกินโดยที่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นได้รับรู้รับเห็นพร้อมกับรับฟังเพลงที่ยังคงส่งเสียงบรรเลงไปในหูให้สมองยังคงสั่งการส่งความสุขอยู่.......พร้อมพร้อมกับสายลมที่กำลังพัดผ่านปะทะร่างกายอย่างแผ่วเบา จนไม่คิดไม่ฝันว่าทั้งหมดที่กล่าวมานั้นมันเป็นช่วงเวลาแค่ไม่เกินหกนาทีไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป....ถึงปลายทาง คนเริ่มทยอยขึ้นฝั่งกัน เราก็เป็นส่วนหนึ่งในนั้นกลับไปสู่บ้าน หมดไปอีกหนึ่งพร้อมความสุขที่มาทำให้ความเหนือยของทั้งวันหายไป

ไม่ได้เว่อร์ แต่รู้สึกดีจิงๆ แต่อยากอวดเพราะความสุขอันนี้ ราคาแค่สามบาท

ปล. ความคิดต่อไปของข้าพเจ้าคือ ซื้อเบียร์ขวดเล็กๆ เย็นๆ ซักขวดไปกินระหว่างอยู่บนเรือข้ามฝาก (กำลังดีเบียร์หมดขวดก็นั่งไปกลับสองรอบ) สนใจไปแจมบอกได้น่ะ :P

ปล. 2 บทความนี้เป็นครั้งแรกที่พยายามเขียนแบบพรรณนาโวหาร ๕๕๕๕๕

ทดไว้ในบล็อก (11)

2011-04-12T02:08:00.000-07:00

- กลับมาเขียนเหมือนเดิม

- พรุ่งนี้ สงกรานต์ (13)

- งานเยอะมาก ทำจนหยดสุดท้าย

- เพราะอยู่ดึกเลยรู้ว่า M 150 อร่อยกว่า ลูกทุ่ง (ฮา)

- เพื่อนกลับมาจากญี่ปุ่นรอบแรก (ก่อนต้นปี) ได้โมเดล อุซบ (วันพีซ) อันเท่าแขน

- เท่มาก

- มีอยู่วัน คุย M เพื่อนบอก แผ่นดินไหว

- สักพัก สึมามิ!!!!

- เพื่อนรีบกลับ เลยไปเชียงใหม่ แผ่นดินไหวอีก!!!

- แล้วมันก็กลับญี่ปุ่นไปเก็บของ

- เจอแผ่นดินไหว ญี่ปุ่น อีกรอบ 5555

- มันเป็นตัวจับสัญญาณหรือเปล่าว่ะ

- กลับมาได้โมเดล นามิ (วันพีซ) แต่อันนี้เล็ก น่ารักดี

- ตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมา รู้สึกอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ มาก

- ทั้งเรื่องงาน เรื่องเพื่อน เรื่องทั่วไป ทุกสิ่งอย่าง

- หรือตัวเราจะอ้วนจนไปขวางโลกซะแล้ว

- อ้อ เกือบลืมข่าวดี

- ที่บ้านมีหลานแล้วน่ะฮะ

- หลานสาวคนแรก "นะริ" ^________^

- ได้มาพร้อม คอมตัวใหม่ อิอิอิอิ

- ถือเป็น "ของขวัญ" ปีนี้

- หงุดหงิดอ้วนขึ้น อ้อนขึ้น กวนตีนขึ้น ที่สะคัญ น่ารักขึ้น :P

- เด๋วไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี เพราะตอนนี้ ทำตัวเป็นพี่ว๊ากมากๆ

- เห็นอะไรขวางหูขวางตาไปหมด

- ^...........^ แฮ๊บอะไนท์เดย์

- Wish u were here

วันแห่งสาด

2011-04-12T00:21:00.001-07:00

อีก 1 ใน 47 %

2011-03-31T20:36:00.000-07:00

ตื่นนอน / กอดหมา / ขี้ / แปรงฟัน / อาบน้ำ / แต่งตัว / เล่นกับหมา / ขึ้นรถ / ต่อรถใต้ดิน / ไปขึ้นวิน / เข้าออฟฟิค(สายอีกแล้ว) / กินหมูปิ้ง / ขี้ อีกที / เปิดคอม / เช็คเมลื / เล่น FB / เปิดงาน / FB อีทีก / ทำงาน / FB อีกหน่อย / เที่ยง(เร็วจังงานยังไม่ได้เริ่ม) / กินข้าว / เดินเล่น / เข้าออฟฟิค / ดู FB / ทำงาน / ทำงาน / เช็คเพื่อนใน FB อีกที / ทำงาน / ทำงาน / ทำงาน / ก่อนกลับอีกรอบน่ะ FB / นั่งวิน / ต่อใต้ดิน / ขึ้นรถเมล์ / ซื้อข้าวกิน / อยู่บ้าน / ดูหนัง / เล่นกะหมา / อาบน้ำ / เปิดคอม / ดูสโคฟิลด์ / เช็ค FB หน่อยนึง / เล่นกะหมา / FB อีกทีน่ะ / ปิดคอม / เล่นกะหมา / นอนกะหมา / อ่านหนังสือ(การ์ตูน) / เล่นกะหมา / นอน / ตื่นนอน / กอดหมา / ขี้ / แปรงฟัน / อาบน้ำ / แต่งตัว / เล่นกับหมา / ขึ้นรถ / ต่อรถใต้ดิน / ไปขึ้นวิน / เข้าออฟฟิค(สายอีกแล้ว) / กินหมูปิ้ง / ขี้ อีกที / เปิดคอม / เช็คเมลื / เล่น FB / เปิดงาน / FB อีทีก / ทำงาน / FB อีกหน่อย / เที่ยง(เร็วจังงานยังไม่ได้เริ่ม) / กินข้าว / เดินเล่น / เข้าออฟฟิค / ดู FB / ทำงาน / ทำงาน / เช็คเพื่อนใน FB อีกที / ทำงาน / ทำงาน / ทำงาน / ก่อนกลับอีกรอบน่ะ FB / นั่งวิน / ต่อใต้ดิน / ขึ้นรถเมล์ / ซื้อข้าวกิน / อยู่บ้าน / ดูหนัง / เล่นกะหมา / อาบน้ำ / เปิดคอม / ดูสโคฟิลด์ / เช็ค FB หน่อยนึง / เล่นกะหมา / FB อีกทีน่ะ / ปิดคอม / เล่นกะหมา / นอนกะหมา / อ่านหนังสือ(การ์ตูน) / เล่นกะหมา / นอน / ตื่นนอน / กอดหมา / ขี้ / แปรงฟัน / อาบน้ำ / แต่งตัว / เล่นกับหมา / ขึ้นรถ / ต่อรถใต้ดิน / ไปขึ้นวิน / เข้าออฟฟิค(สายอีกแล้ว) / กินหมูปิ้ง / ขี้ อีกที / เปิดคอม / เช็คเมลื / เล่น FB / เปิดงาน / FB อีทีก / ทำงาน / FB อีกหน่อย / เที่ยง(เร็วจังงานยังไม่ได้เริ่ม) / กินข้าว / เดินเล่น / เข้าออฟฟิค / ดู FB / ทำงาน / ทำงาน / เช็คเพื่อนใน FB อีกที / ทำงาน / ทำงาน / ทำงาน / ก่อนกลับอีกรอบน่ะ FB / นั่งวิน / ต่อใต้ดิน / ขึ้นรถเมล์ / ซื้อข้าวกิน / อยู่บ้าน / ดูหนัง / เล่นกะหมา / อาบน้ำ / เปิดคอม / ดูสโคฟิลด์ / เช็ค FB หน่อยนึง / เล่นกะหมา / FB อีกทีน่ะ / ปิดคอม / เล่นกะหมา / นอนกะหมา / อ่านหนังสือ(การ์ตูน) / เล่นกะหมา / นอน / ตื่นนอน / กอดหมา / ขี้ / แปรงฟัน / อาบน้ำ / แต่งตัว / เล่นกับหมา / ขึ้นรถ / ต่อรถใต้ดิน / ไปขึ้นวิน / เข้าออฟฟิค(สายอีกแล้ว) / กินหมูปิ้ง / ขี้ อีกที / เปิดคอม / เช็คเมลื / เล่น FB / เปิดงาน / FB อีทีก / ทำงาน / FB อีกหน่อย / เที่ยง(เร็วจังงานยังไม่ได้เริ่ม) / กินข้าว / เดินเล่น / เข้าออฟฟิค / ดู FB / ทำงาน / ทำงาน / เช็คเพื่อนใน FB อีกที / ทำงาน / ทำงาน / ทำงาน / ก่อนกลับอีกรอบน่ะ FB / นั่งวิน / ต่อใต้ดิน / ขึ้นรถเมล์ / ซื้อข้าวกิน / อยู่บ้าน / ดูหนัง / เล่นกะหมา / อาบน้ำ / เปิดคอม / ดูสโคฟิลด์ / เช็ค FB หน่อยนึง / เล่นกะหมา / FB อีกทีน่ะ / ปิดคอม / เล่นกะหมา / นอนกะหมา / อ่านหนังสือ(การ์ตูน) / เล่นกะหมา / นอน......

47% ของคนหนุ่มสาวในประเทศต่างๆ ทั่วโลกใช้เวลาถึง 5 ชั่วโมง หรือมากกว่านั้นในแต่ล่ะวัน หมดไปกับเครือข่ายสังคมออนไลน์อย่าง Facebook และ Twitter

ที่มา : www.lifelounge.com

PRAY & LOVE FOR JAPAN

2011-03-15T22:00:00.001-07:00

This is a not love story : "น้ำแข็งก้อนนั้น"

2011-02-28T23:41:00.000-08:00

จัดต่อกันไปน่ะ

เรื่องสอง : น้ำแข็งก้อนนั้น

ในตอนหนึ่งของหนังสือเรื่อง "ฝันเอียงๆ " ของศุ บุญเลี้ยง

เขียนเอาไว้ว่า

"ความรักคงเปรียบเหมือนน้ำแข็งก้นแก้ว ก้อนเล็กที่อยากได้ มักหล่นไปอยู่ตามซอกหลืบของน้ำแข็งก้อนใหญ่กว่าจะใช้หลอดตวัดขึ้นมาได้ มันก็หล่นลงไปอยู่ในซอกหลืบไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง"

สำหรับฉัน น้ำแข็งก้อนเล็กๆ ก้อนนั้นคงละลายกลายเป็นน้ำ ระเหยเป็นไอ ปะปนอยู่ในอากาศของความรู้สึกไปหมดแล้ว

ระหว่างที่น้ำแข็งก้อนเล็กๆ ก้อนนั้นหล่นลงไปอยู่ในซอกหลืบน้ำแข็งก้อนใหญ่

อยากจะรู้นักว่ามันรู้สึกเหมือนใจที่หล่นวูบเหมือนฉันไหม

และระหว่างที่มันละลายกลายเป็นน้ำ มันค่อยๆ ละลายแล้วรู้สึกอุ่นที่เบ้าตาเหมือนฉันหรือไม่

แล้วตอนที่มันระเหยกลายเป็นไอ มันจะรู้สึกเหมือนไม่มีตัวตนปะปนอยู่ในอากาศหรือเปล่านะ

เค้าบอกว่าสสารไม่มีวันสูญหายไปจากโลก

ชักอยากจะรู้ว่า ความรู้สึกมันเป็นสสารหรือเปล่า? . . . มันจะสูญหายไปได้ไหม

ท่ามกลางอากาศของความรู้สึก มีความรู้สึกดีดีปะปนอยู่มาก

แต่แล้วทำไมคนเราจึงเลือกที่จะหยิบยื่นความรู้สึกไม่ดีที่มีเพียงส่วนน้อยมาทำร้ายจิตใจกัน

ในความไม่แน่ใจของฉัน มันมีความหนักแน่นของเธอระบายซ่อนอยู่ในนั้น

ยืนยันหนักแน่นว่า . . . มันไม่เคยมี . . .

ช่างเยือกเย็น หนักแน่น . . . ราวกับน้ำแข็งก้อนใหญ่ที่มันขวางกั้นความรู้สึกของน้ำแข็งก้อนเล็กๆ เอาไว้

ในขณะนั้นหากฉันเป็นเพียงน้ำแข็งเล็กๆ ก้อนนั้น ฉันคงอยากละลายแล้วระเหยหายไปให้เร็วที่สุด

แต่มันเศร้าตรงที่ว่า ฉัีนเป็นเพียงหญิงสาวที่มีก้อนหัวใจ ไม่ใช่ก้อนน้ำแข็ง

จึงหลีกเลี่ยงที่จะหน้าชา ใจหล่นวูบ และมีน้ำตารึ้นที่เบ้าตาไม่ได้จริงๆ

ถ้าเลือกได้ ฉันไม่แน่ใจว่า ฉันยังจะถามประโยคนั้นออกไปอยู่อีกหรือเปล่า?

. . .

คิดก็ยังไม่เคย ไม่เคยคิดเลย ถามออกไปก็เชยอย่างเคยรู้่กัน . . .

. . . บทเพลง ไม่คิดถาม ของเฉลียงดังขึ้น

ตอนนี้ฉันชักอยากเปลี่ยนคำถามเป็นประโยคสุดท้ายของเพลงนี้ที่ร้องเอาไว้ว่า

"เคยคิดเคยรังเกียจฉันหรือเปล่า???"

........................

ก็ไม่รู้ว่าจะชอบหรือว่าตรงใจหรือเปล่าน่ะ แต่เชื่อว่าเมื่ออ่านแล้วน่าจะคิดได้ไรบ้างน่ะ

ปล. พี่โอปอลล์ ฝากคำมาให้ 2 คำน่ะ

"เลิกวันนี้ ฉลาดวันหน้า"

"อย่าเอาหัวใจไปผูกกับส้นตีนใคร"

จบดีชะมัด

This is a not love story : "Love Enough"

2011-02-28T23:33:00.000-08:00

เพื่อนอกหัก แฟนทิ้ง แฟนหลอก.....ทั้งที

ก็ไม่รู่จะไปปลอบกันยังไง เพราะเรื่องแบบนี้ ทุกคนรู้หมดว่าจะต้องทำยังไง.........แต่ก็ทำม่ายยยด้ายยยยย

เอาน่าๆ ก็ไม่รู้จริงๆว่าจะเขียนอะไรดี แต่เนื่องจากได้เคยอ่านบล๊อกของ "เสือปอ" ศิษย์ผู้พี่ผู้น่าฮักหลาย ก็เลยขออนุญาติหยิบยกบทความมาซะ 2 เรื่องล่ะกันน่ะครับ (จากบล๊อกเสือปอ : http://tigeropal.exteen.com)

เรื่องแรก "Love Enough"

ในยามที่รู้ว่าหัวใจตัวเองเริ่มหวั่นไหว ฉันจะหยิบหนังสือ The Prophet

ของคาลิล ยิบราน ขึ้นมาอ่าน

สีปากกาไฮไลต์ที่เน้นข้อความเอาไว้เพื่อเตือนสติตัวเอง

มีหลายประโยคที่ชอบและจำขึ้นใจ เช่นว่า

"ความรักไม่ให้สิ่งอื่นใดนอกจากตนเอง

และก็ไม่รับเอาสิ่งใดนอกจากตนเอง

ความรักไม่ครอบครอง และก็ไม่ยอมให้ถูกครอบครอง

เพราะความรักนั้นเพียงพอแล้วสำหรับตอบความรัก"

สูดหายใจเข้าลึกๆ เอาเข้าจริงๆ หัวใจก็มีที่ว่างเหลือเฟือสำหรับความเหงา

เพียงพอสำหรับการรับใครสักคนเข้ามาในชีวิต

แต่ลึกลึกแล้วหัวใจที่มันเคยมีบาดแผลมันจะคอยตอกย้ำอยู่เสมอว่า

อย่ากลับไปมีความรักแบบที่เคยมีอีกเลย

การที่เอาหัวใจไปผูกติดกับใจใครอีกคน มันคงไม่ดีนัก

อิสระ ไม่มีพันธะต่อกันมันคงดีที่สุดสำหรับหัวใจตัวเองในยามนี้

"ฉันรู้ควรรักเธออย่างไร, เพราะรู้ความจริงเป็นเช่นไร,

ฉันรักรักเธอเพราะใจอยากให้, ใช่รักเพียงเพื่อครอบครอง,

ไม่เคยร้องขอรักตอบ, ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด,

เพียงเธอรับรู้มีฉันคอยห่วงใย, สิ่งนั้นมันมากมายเกินพอ"

บทเพลงของ ศุ บุญเลี้ยงดังก้อง

ความหมายของบทเพลงไม่ได้ต่างอะไรกับ บทกวีของคาลิล ยิบรานเลยแม้แต่น้อย

แค่เรารู้ตัวเองอยู่ทุกขณะ จับต้องเอาหัวใจตัวเองให้อยู่

อันไหนไม่ดี เราก็ไม่ควร

แต่อันไหนที่หัวใจมันเรียกร้อง ก็ปล่อยมันไป

ทำตามหัวใจเรียกร้อง แต่อย่าไปเรียกร้องอะไรจากความรัก

แค่ทำตามหัวใจตัวเองอย่างมีสติ

เอาให้ตัวเองมีความสุข ส่วนเขาไม่รู้สึกด้วย ช่างเขาประไร

แค่ใจเรามีความสุข และเขาไม่ทุกข์เพราะเราก็เพียงพอแล้ว